Νίκος Τσούλιας 
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973 υπήρξε μείζον ιστορικό γεγονός για τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Αναμφισβήτητα ήταν κυρίως μια εξέγερση της φοιτητικής νεολαίας ενάντια στην τυραννία. Δεν έχουμε ανάλογο γεγονός στη μακρά πορεία του έθνους μας, στο οποίο να ήταν πρωταγωνιστές οι νέοι και οι νέες.
Στις 17 Νοεμβρίου 2023 έγινε στον «Παρνασσό» σχετική εκδήλωση με κύριο ομιλητή τον Δημήτρη Παπαχρήστο, τον εκφωνητή του Πολυτεχνείου. Επεσήμανε τη σπουδαιότητα αυτού του αγώνα της Ελευθερίας όχι μόνο για τη συμβολή του ως κύρια αντίσταση εναντίον της Χούντας αλλά και για τη ριζοσπαστικοποίηση της νέας γενιάς και της κοινωνίας γενικότερα.
Η προσπάθεια, που θα κάνει το κατεστημένο όλα αυτά τα χρόνια για να αμαυρώσει τους σκοπούς και το περιεχόμενο του «Πολυτεχνείου», απέτυχαν. «Πήγαν να το θάψουν, αλλά δεν κατάφεραν. Δεν λέει τίποτα το Πολυτεχνείο αν δεν έχει συνέχεια», τόνισε ο Δ. Παπαχρήστος και ανέφερε ένα συμβάν από εκείνες τις δύσκολες ημέρες.
«Είχε επισκεφτεί ένας αξιωματικός της χούντας τη φοιτητική λέσχη της ΑΣΟΕ. Ρωτούσε τους φοιτητές ρωτούσε αν το φαγητό είναι καλό. Από φόβο απαντούσαν: «Ναι καλό είναι». Ήρθε η σειρά μου. Όταν με ρώτησε, κάρφωσα ένα καλαμάρι με το πιρούνι και του το έδωσα. «Μπορείς να φας να δεις αν είναι …καλό». Ο αξιωματικός μου φώναζε ότι δράτε αντεθνικά. Σε λίγο και σιγά – σιγά άρχισαν να φωνάζουν οι φοιτητές στο εστιατόριο «Κάτω η Χούντα, ζήτω τα καλαμαράκια. Την άλλη μέρα το «φοιτητικό» της Ασφάλειας με συνέλαβε».
Όλες οι πορείες που γίνονται εδώ και πάνω από μισό αιώνα – και ιδιαίτερα της πρώτης περιόδου της Μεταπολίτευσης – ήταν μεγαλειώδεις. Και το πιο σημαντικό, τροφοδότησαν ευρείες πολιτικές συζητήσεις στη Βουλή και στα κοινωνικά κινήματα. Ο ομιλητής βαθιά εμπνεόμενος από τη μεγαλειώδη εξέγερση έδωσε με εύστοχο τρόπο, με καθαρή πολιτική σύλληψη το νόημα του αγώνα.
«Το Πολυτεχνείο δίνει ζωή και όνειρα για να αλλάξουμε τον κόσμο. Η Ελευθερία πιο ψηλά ακόμα και από το ψωμί. Το Πολυτεχνείο είναι ζωντανό, κουβαλάει τις ψυχές αυτών που σκοτώθηκαν. Δεν είναι απλώς μία εξέγερση. Ήταν μία ουτοπία που προσπαθούσε να βρει τον τόπο της. Είμαστε 5.000 έως 6.000 στον ίδιο χώρο, το τρόλεϊ Παγκράτι – Κυψέλη είχε μόνιμα σταθμό στο Πολυτεχνείο.
Νιώθαμε μοναξιά στο κέντρο της Αθήνας, θέλαμε να ακουστεί η φωνή μας, φτιάξαμε το σταθμό, ακουστήκαμε σε όλο τον κόσμο. Έπαιρνε ο άλλος τηλέφωνο στο συγγενή του στην Αυστραλία και άκουγε για δύο ώρες το ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου.
Το Πολυτεχνείο είχε κουλτούρα, είχε πολιτισμό. Είναι η συμπεριφορά με τον άλλον, η συντροφικότητα, η αλληλεγγύη. Μοιραστήκαμε τον φόβο και τον ξεπεράσαμε. Θέλαμε να γίνει ένα Πολυτεχνείο όλη η Ελλάδα. Άναψαν κι άλλες φωτιές, στη Θεσσαλονίκη, στα Γιάννενα, στην Πάτρα».
Σε όλο σχεδόν τον κόσμο πραγματοποιούνταν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, ξένα πανεπιστήμια γίνονται μεταλαμπαδευτές του ιδεολογικού μηνύματος του Πολυτεχνείου για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Το στοιχείο, που έχει νόημα και αξία και διαχρονικό αποτύπωμα είναι ο βαθύς συμβολισμός του: για την αυταξία των συλλογικών αγώνων, για ουσιαστική Δημοκρατία, για κοινωνική Δικαιοσύνη.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προσλήψεις εκπαιδευτικών – ΟΠΣΥΔ: Τα 6 βήματα για σωστά δικαιολογητικά και φάκελο
Πανελλήνιες 2026: Το έγγραφο «κλειδί» για την είσοδο στα εξεταστικά κέντρα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
