At dawn the car and I both refilled. But,
Father, I am running on empty still.
(Robert Philips, 1981)
Οδεύοντας προς το τέλος (άλλης) μιας σχολικής χρονιάς, τίποτα, νιώθεις, ότι δεν τη συνοψίζει καλύτερα από τους δύο τελευταίους στίχους του Αμερικανού ποιητή, Robert Philips. Τι κι αν το σχεδίασες καλά αυτό το ταξίδι; Τίποτα δεν μπορούσε να σε προετοιμάσει για τη μεγαλύτερη πρόκληση, τη μειωμένη– πες την και άρνηση – επιθυμία. Όσο και εάν, εν τέλει, τίποτα δεν είναι προσωπικό, το γεγονός ότι αρκετοί μαθητές –μαθήτριές σου δεν αναγνώρισαν ότι τάσσεσαι μαζί τους στη μάχη για την επιτυχία τους, μπορεί να λογιστεί ως ένα – εν τέλει – αξεπέραστο εμπόδιο προκειμένου να αποκαλέσεις το ταξίδι σου ως πετυχημένο.
Αυτό που διατρέχει το ποίημα είναι μια φυσική παρόρμηση για σπάσιμο κανόνων και περιορισμών. Παρόλο που αυτή πηγάζει από την νεαρή ηλικία του αφηγητή που είθισται να πηγαίνει κόντρα στις κοινωνικές προσδοκίες, δεν μπορείς παρά, ενάντια, με τη σειρά σου, στην ηλικία, την ιδιότητά σου, να την κατανοήσεις. Δεν μπορείς παρά να ταυτιστείς με τον νεαρό που δανειζόμενος το αυτοκίνητο του πατέρα του, αψηφά τη συμβουλή του να έχει πάντα το ντεπόζιτο μισογεμάτο και συνεχίζει να οδηγεί, θαρρείς, χωρίς σταματημό. Και από τον απόλυτο ενθουσιασμό, φτάνει στη βαθύτατη απογοήτευση, όταν ένα βράδυ βρίσκεται ακινητοποιημένος, μακριά από οποιοδήποτε πρατήριο βενζίνης. Αναγνωρίζεις αυτές τις συναισθηματικές διακυμάνσεις ως χαρακτηριστικές της εφηβείας, της πρότερης, ηλικιακής δικής σου, αλλά και της τωρινής, επαναστατικής; ανώριμης; άρνησης να συμβιβαστείς με τη δεδομένη κατάσταση πραγμάτων.
Ίσως γιατί αναλώθηκες και εσύ σε διαδρομές που εξάντλησαν πολλά από τα καύσιμα σου. Εάν κατέγραφες τις διαδρομές σου, όπως ένας Καναδός δρομέας, την προηγούμενη χρονιά, που με τη βοήθεια εφαρμογής στο κινητό του, μετέτρεψε αρκετές τέτοιες χιλιομετρικές σε ολιγόλεπτα βίντεο κινούμενου καρχαρία, καμηλοπάρδαλης, ακόμα και δεινόσαυρου, οι δικές σου, θα είχαν μάλλον τη μορφή ενός ταύρου ﮲ εν υαλοπωλείο ﮲ ή χαμαιλέοντα ﮲ ή ακόμα και αιλουροειδούς ﮲ πριν κάνει την «επίθεση» αγάπης, γνώσης, οτιδήποτε αποκαλείται σήμερα η προσπάθεια μιας ξενόγλωσσης καθηγήτριας να επιβιώσει αξιοπρεπώς σε μια τάξη ενός δημόσιου σχολείου.
Κάθε διαπροσωπική σχέση διακρίνεται από τα υψίπεδά και τις πεδιάδες της – τις παύσεις και τις εντάσεις της. Αυτό που της δίνει ζωή όμως είναι η διάθεση και από τις δύο μεριές να την κρατήσει ζωντανή. Όταν δεν είσαι ανοιχτός για να αποδεχτείς τι έχει ο άλλος να σου προσφέρει, τι μπορείς να κάνεις; Να συνεχίσεις έναν ανέφικτο αγώνα ; Στη σχέση καθηγητή – μαθητή παρεμβάλλονται παραπάνω μεταβλητές από όσες θα θέλανε και οι δύο και το μήνυμα του πομπού φτάνει συγκεχυμένο, απαγορευτικό, αυστηρό. Αυτό που εν τέλει δεν καταγράφεται σε αυτή τη διαδρομή είναι οι παύσεις που κάνει ο καθηγητής ﮲ οι ολιγόλεπτες ανάσες που παίρνει πριν πει κάτι που πιθανότατα θα μετανιώσει ﮲ η αντίστροφη μέτρηση στην οποία προβαίνει μέχρι να υποχωρήσει η απρόσμενη, πολλές φορές, ένταση ﮲ η αναζήτηση που τρέχει αθόρυβα στο μυαλό του προκειμένου να βρει αυτό το χιουμοριστικό ψήγμα, την «ατάκα», που θα σπάσει τον πάγο ﮲ ή ακόμα η υποτίμηση που υφίσταται από λέξεις που εκστομίζονται εις βάρος του, χωρίς τη συνειδητοποίηση της βαρύτητας τους ﮲ η προσπάθεια που καταβάλλει εν τέλει ο εκπαιδευτικός για να μεταφέρει την όποια γνώση παραμένει αφανής, αφού την έχει καταπιεί το κινούμενο βίντεο με τη περίεργη αυτή μορφή.
Κακώς έχει τη μορφή μιας άτυπης διελκυστίνδας η σχέση αυτή. Σχέση αγάπης είναι, ή οφείλει να είναι για το μαθητή, το γνωστικό αντικείμενο. Οι καθηγητές δεν είναι εναντίων των μαθητών τους ﮲ με το μέρος τους είναι και θέλουν να τους βοηθήσουν να πετύχουν.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
