Κλήθηκα να αυτο-αξιολογηθώ.
Δηλαδή να συντάξω σε μία σελίδα
εικοσιέξι ετών πεπραγμένα…
Μα πουθενά οι «στόχοι» δεν περιλάμβαναν
όσα έμαθα από τις αστοχίες…
Και τα «διδακτικά μέσα» πόσο αναντίστοιχα
με την αμεσότητα της ψυχικής επαφής!
Μάταια πάλεψα να εντάξω σε «προγράμματα»
ζωηρούς χαρακτήρες και θυελλώδεις ιδέες…
Και στην τελική «αποτίμηση»
ένιωσα να ξεμένω από τιμή και αξιοπρέπεια
– αναλφάβητος γαρ στη βιτρίνα της γραφειοκρατίας…
Πείτε μου!
Πώς να χωρέσω σε «εκθέσεις»
το κρυφά σκουπισμένο δάκρυ των εφήβων μου,
τον εναγώνιο ρόγχο των εξετάσεων,
το άχθος του συμβιβασμού τους με αναιτιολόγητα «πρέπει»…;
Σε ποια κουτάκια να καταχωρίσω
τα βαριά μου βλέφαρα αντίκρυ στα νυχτερινά διορθώματα…
τις ενδόμυχες προσδοκίες μου, που η σκληρή πραγματικότητα
γκρέμισε μπροστά στης τάξης την πόρτα…
τις άρρητες λαχτάρες που φτέρωσαν επίμονες ελπίδες
και τρέφουν ακόμη τα όνειρά μου…;
Σαν απόσταξα
την διδακτική μου αυτο-βιογραφία,
μια υπόκλιση μόνο βρήκα πως χρωστώ
στους πιο τρυφερούς και πιο αδέκαστους αξιολογητές μου,
στους μαθητές μου!
* Λουκάς Κασιάρας, Φιλόλογος
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Γιατί τα παράθυρα στις σχολικές αίθουσες μπαίνουν αριστερά των μαθητών
