Όλοι όσοι αγαπάμε και προσπαθούμε για το Δημόσιο σχολείο, η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών δηλαδή, αισθανόμαστε αυτές τις μέρες εκτός από οργή και μια πικρία, μια ματαίωση, καθώς η ενδεχόμενη εφαρμογή των νέων νομοθετημάτων, μας μετατρέπει σε υπαλλήλους γραφειοκράτες, υποτιμώντας κι απαξιώνοντας το διδακτικό- παιδαγωγικό μας έργο, την πεμπτουσία δηλαδή του σχολείου. Ήδη σε πολλά σχολεία οι μαθητές στέλνονται σπίτι τους 3 ώρες(!) νωρίτερα από το τέλος του προγράμματος, ώστε οι εκπαιδευτικοί να κάνουν τις πρώτες εκ των ατελείωτων γραφειοκρατικών συνεδριάσεων.
Η οργή περισσεύει επιπλέον γιατί οι συνεδριάσεις αυτές, που μόνο προς υγιή αξιολόγηση του σχολείου δε θα συμβάλλουν, στοχεύουν καθαρά στο κουκούλωμα των ευθυνών των κυβερνώντων για την κατάντια του Δημόσιου σχολείου. Όλοι αυτοί που τόσα χρόνια υποχρηματοδοτούν την εκπαίδευση, που παράγουν τόσα άθλια βιβλία, προγράμματα σπουδών με κριτήριο κομματικές συντεχνίες, που βάζουν κομματόσκυλα για συμβούλους να χαράζουν πολιτικές, εντελώς άσχετους με την εκπαιδευτική διαδικασία, που αδιαφορούν, αν δεν προωθούν την οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών στα Φροντιστήρια λόγω ανεπάρκειας του σχολείου, όλοι αυτοί μας βάζουν να μην αξιολογήσουμε τα παραπάνω, να τα καταπιούμε και να αξιολογεί ο ένας τον άλλο και να μετράμε με δείκτες την κάθε διαδικασία που γίνεται σχολείο! Αυτά προσπαθούν να τα επιβάλλουν κόντρα στην ρητά εκπεφρασμένη θέληση (μέσω της συμμετοχής στην απεργία- αποχή), της συντριπτικής πλειοψηφίας των καθηγητών και δασκάλων, μέσω δικαστηρίων, κουνώντας το δάχτυλο και απειλώντας.
Η απλουστευτική και παραπειστική προπαγάνδα της ανεκδιήγητης υπουργού, ότι δε θέλουμε οι εκπαιδευτικοί να αλλάξει τίποτα και κοιτάμε τη βολή μας, είναι αλήθεια ότι πατάει στην υπαρκτή και λανθασμένη δαιμονοποίηση της έννοιας της αξιολόγησης από συνδικάτα των εκπαιδευτικών. Πρόκειται όμως για κατάφωρο ψέμα, καθώς, η μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, όπως και της κοινωνίας, επιθυμεί υγιή αξιολόγηση στο σύνολο του Δημόσιου σχολείου. Μια αξιολόγηση που πρωτίστως αποφεύγουν και φοβούνται όλοι αυτοί, σαν την νυν υπουργό, που ευθύνονται για το ταξικό σχολείο. Και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας πρέπει να προσπαθήσουμε για να μάθει ότι αυτός ο νόμος- έκτρωμα συγκαλύπτει ευθύνες που πρέπει πρωτίστως να αξιολογηθούν, τρομοκρατεί τους εκπαιδευτικούς και υποβαθμίζει το σχολείο.
