Τόσα χρόνια που διδάσκω το ρήμα αμφισβητώ, ειδικά στο μάθημα της ιστορίας συνδέεται με ιστορικές εξελίξεις που έφεραν πρόοδο και εξέλιξη ,απαλλαγή από δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις, κατάργηση αυθαιρεσιών εξουσίας, επαναστάσεις που οδήγησαν στην ανεξαρτησία και την ελεύθερη σκέψη και βούληση .
Το ουσιαστικό Δάσκαλος, πέρα από την επαγγελματική ιδιότητα δίνεται τιμητικά σε όποιον μπορεί να μπορεί να εμπνεύσει, να καθοδηγήσει, να ηγηθεί και να αποτελέσει πρότυπο.
Το να είσαι Δάσκαλος υπερβαίνει την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου. Είναι ένας θεσμός, ο οποίος μαζί με την οικογένεια αποτελούν βασικούς πυλώνες για τη διαπαιδαγώγηση και την εξέλιξη των αυριανών πολιτών. Η δουλειά του δάσκαλου δεν είναι να εξασφαλίζει τη συναίνεση για την κάθε πολιτική εξουσία ακρίτα .
Ο δάσκαλος οφείλει να δημιουργεί εκείνες τις δεξιότητες που θα συμβάλουν στο να έχει κάποιος κριτική σκέψη, να μην εξαπατάται, να μην πλανάται και να μπορεί τόσο να κρίνει αλλά και να συμμετέχει στην πολιτική ζωή της χώρας.
Πώς θα μιλήσω στους μαθητές μου για τον Ρήγα; Πώς να μιλήσω για τους Ευρωπαίους Διαφωτιστές χωρίς να δώσω έμφαση στο ρήμα αμφισβήτησαν; Τώρα λοιπόν βρισκόμαστε σε μία σύγκρουση δύο ρολών του δημοσίου υπαλλήλου και του Δασκάλου και πρέπει να επιλέξουμε τι από τα δύο υπηρετούμε.
Όταν λοιπόν στην ιστορία διδάσκω ότι κάποιοι δάσκαλοι αμφισβήτησαν αυθαιρεσίες εξουσίας, ξένους κατακτητές και βοήθησαν το λαό να αφυπνιστεί, πώς ταυτόχρονα να υπακούσω ενάντια στα πιστεύω μου υπό το φόβο των κυρώσεων που απορρέουν από έναν παρωχημένο δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα και να και να μην αγωνιστώ για τη φύση που παραβιάζεται καθημερινά από καταχρήσεις ανθρώπινης εξουσίας ,πώς να μην αμφισβητήσω αυτό που πάει να συμβεί στο Δημόσιο σχολείο που χάνει τον παιδαγωγικό του χαρακτήρα και γίνεται σχολείο κατάχρησης εξουσίας και ανταγωνιστικών συμφερόντων;
Οι δάσκαλοι όταν δεν αμφισβητούν γίνονται επικίνδυνοι, γιατί υπακούοντας "τυφλά" κώδικες και νόμους μπορεί να περάσουν στα μυαλά των παιδιών αντιλήψεις όπως αυτές με τις οποίες τράφηκαν Ιταλόπουλα και Γερμανόπουλα για να επικρατήσει η ναζιστική ιδεολογία. Μπορεί να δημιουργήσουν φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού και θυματοποίησης
Αλίμονο! Τόσα χρόνια μας κατηγορείτε ότι δεν φερόμαστε σαν δάσκαλοι, αλλά σαν δημόσιοι υπάλληλοι και σήμερα η δικαιοσύνη μας καλεί να συμμορφωθούμε σα δημόσιοι υπάλληλοι .
Σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, εάν πρέπει να επιλέξω ένα ρολό επιλέγω του Δασκάλου με όποιο τίμημα αυτό συνεπάγεται... Καλύτερα να ενοχοποιηθώ ότι δεν ήμουν καλός δημόσιος υπάλληλος παρά να ενοχοποιηθώ από τις επόμενες γενιές ότι δεν ήμουν Δάσκαλος με την παιδαγωγική και ηθική έννοια του όρου. Προσωπικά χαίρομαι που ήρθε αυτή η στιγμή που θα ξεχωρίσει και μέσα στον κλάδο ,αλλά και στις συνειδήσεις και στα μάτια όλων ποιος είναι δημόσιος υπάλληλος και ποιος είναι ο δάσκαλος!
