Το όνειρο: να μπω σε μια αίθουσα σχολείου, να νιώσω τη χαρά της διδασκαλίας, να επικοινωνήσω με τα παιδιά, να προσθέσω έστω κι ένα μικρό λιθαράκι στο οικοδόμημα της γνώσης. Ρομαντικό; Ίσως…
Αύγουστος 2002. Επιτέλους, ο πολυπόθητος διορισμός, ύστερα από σκληρή προσπάθεια: εργασία για τα προς το ζην και προετοιμασία για τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ ταυτόχρονα. Ξενύχτι, κούραση, ατελείωτες ώρες αγωνίας.
Και μπαίνω στην αίθουσα με τη χαρά ενός μικρού παιδιού. Και διαβάζω κάθε μέρα, προετοιμάζομαι, ψάχνω υλικό, δημιουργώ υλικό, προσπαθώ να ανταποκριθώ στο ρόλο μου. Είμαι ενθουσιασμένη και λατρεύω τη δουλειά μου.
Και τα χρόνια περνάνε. Και συνεχίζω να κάνω τη δουλειά μου με ενθουσιασμό. Και συνεχίζω να αγαπώ τη δουλειά μου. Οι δυσκολίες και οι απογοητεύσεις πολλές. Μα εξακολουθώ να αγαπώ τη δουλειά μου. Είναι το όνειρό μου, αυτό που ήθελα από μικρό παιδί. Αυτό που με γέμιζε από μικρό παιδί. Ρομαντικό; Ίσως…
Τα βιβλία σύντροφοί μου. Η γνώση ανεξερεύνητο μυστικό. Ρομαντικό; Ίσως…
Και συμπληρώνω σχεδόν 20 χρόνια μέσα στην αίθουσα. Και εξακολουθώ να είμαι χαρούμενη για τη δουλειά μου. Και συνεχίζω να ψάχνω τρόπους να βελτιώσω το μάθημά μου. Και συνεχίζω να παρακολουθώ επιμορφώσεις και σεμινάρια για να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα και να ανταποκριθώ στις περιστάσεις.
Δεν τα καταφέρνω καλά πάντα. Δεν τα ξέρω όλα. Κάνω λάθη. Και προσπαθώ να μαθαίνω από αυτά.
Αλλά πάντα προσπαθώ για το καλύτερο. Προσπαθώ να προσφέρω κάτι κι εγώ, έστω και λίγο, στα παιδιά που παλεύουν για το μέλλον τους, που αγωνιούν για το αύριο, που κάνουν όνειρα για τη ζωή τους.
Αυτήν την προσπάθεια, λοιπόν, ας μην την απαξιώνει η κοινωνία. Ας μην την ακυρώνει. Ας μην ακυρώνει τα όνειρα και τις αγωνίες μιας ολόκληρης ζωής. Δεν είμαι «τεμπέλα». Δεν προσπαθώ να αποφύγω τη δουλειά. Δεν είμαι «αργόσχολη». Δεν είμαι «βολεμένη».
Ας μην είμαστε αφοριστικοί και ας μην «τσουβαλιάζουμε» τους ανθρώπους.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Διευθυντές καλούνται να δηλώσουν ποιοι εκπαιδευτικοί δεν έκαναν τηλεκπαίδευση και για ποιο λόγο
