Χρήστος Κάτσικας 
Τα πρώτα στοιχεία από την υποδοχή που έκαναν οι εκπαιδευτικοί στα σχέδια και τους προγραμματισμούς του ΥΠΑΙΘ (ΦΕΚ με τίτλο «Συλλογικός προγραμματισμός, εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των σχολικών μονάδων ως προς το εκπαιδευτικό τους έργο») είναι φανερό ότι δεν αρέσουν καθόλου στην υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως.
Ενδεικτικά να πούμε (καθώς δεν υπάρχουν ακόμη ολοκληρωμένα στοιχεία) ότι η πλειονότητα των συλλόγων διδασκόντων στα δημοτικά και τα νηπιαγωγεία της χώρας, 1.000 δημοτικά και νηπιαγωγεία στο λεκανοπέδιο, η πλειονότητα των Γυμνασίων και Λυκείων σε Έβρο, Γιάννενα, Κέρκυρα, Ευρυτανία, Πρέβεζα, Φωκίδα, Λάρισα, Χανιά, Ηράκλειο, Αθήνα, Πειραιά, δεκάδες χιλιάδες καθηγητές, δάσκαλοι και νηπιαγωγοί έκαψαν, εν ψυχρώ, το χαρτί της συναίνεσης στην αξιολόγηση πριν καν αρχίσει το «ματς».
Μαζί τους, από διάφορες και διαφορετικές αφετηρίες, και πολλοί Συντονιστές εκπαιδευτικού έργου και Περιφερειακά Κέντρα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού (ΠΕΚΕΣ) εκφράζουν με τους δικούς τους όρους την αντίθεσή τους στα μέτρα του ΥΠΑΙΘ.
Όπως επισημαίνουν οι τελευταίοι «η επιδιωκόμενη ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου και το περιεχόμενο του όρου «καλός εκπαιδευτικός» - όταν μάλιστα, δεδομένης της πολυπλοκότητας του θέματος η επιστημονική κοινότητα αδυνατεί να καταλήξει σε συγκεκριμένα κριτήρια καθορισμού τους –ορίζονται με βάση την υποκείμενη εκπαιδευτική θεωρία και την ιδεολογική αφετηρία του νομοθετήματος».
«Με απειλές και βία δεν γίνεται παιδεία»
Μπροστά στην ομόθυμη στάση των 170.000 εκπαιδευτικών κατά της αξιολόγησης και τη μαζικότατη συμμετοχή στην απεργία-αποχή, το ΥΠΑΙΘ επιχειρεί να τρομοκρατήσει τους διευθυντές σχολικών μονάδων, να τους εξωθήσει σε αυταρχικές, ακόμα και σε παράνομες πράξεις, προκειμένου να σώσει την παρτίδα.
Κατά την προσφιλή του τακτική εξαπολύει μία τεράστιας έκτασης προπαγάνδα προκειμένου να αποτρέψει το μπλοκάρισμα, για άλλη μια φορά εδώ και 30 χρόνια, του ανόσιου έργου της αξιολόγησης.
Χρησιμοποιεί τους γνωστούς “πρόθυμους”, που διασπείρουν φήμες προκειμένου να εκφοβίσουν τους εκπαιδευτικούς και να προκαλέσουν σύγχυση, ιδιαίτερα τώρα που με κλειστά σχολεία η πλήρης ενημέρωση και οι συλλογικές διαδικασίες γίνονται κάτω από εξαιρετικά δυσχερείς συνθήκες.
Παράλληλα η Ν. Κεραμέως δήλωσε στη σύσκεψη με τους διευθυντές για τις διαδικασίες αξιολόγησης/αυτοαξιολόγησης αμφισβητώντας και το κατακτημένο με αγώνες εδώ και αιώνες δικαίωμα της απεργίας :
«Είναι υπηρεσιακή υποχρέωση όλων η συμμετοχή... με ό,τι συνεπάγεται κάθε υπηρεσιακή υποχρέωση… Πέρα όμως από υπηρεσιακό καθήκον, είναι και ηθική η υποχρέωση απέναντι στα παιδιά μας να εφαρμοσθεί η διαδικασία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο με στόχο μονάχα ένα: πώς θα βελτιώσουμε την ποιότητα του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου για τα παιδιά μας».
Επικαλείται «νόμους» και «ηθική» η Υπουργός Παιδείας επιδιώκοντας να παρεμποδίσει την άσκηση του νόμιμου δικαιώματός και της συνταγματικά κατοχυρωμένης μορφή απεργίας-αποχής. Όσο είναι φανερό ότι οι δηλώσεις αυτές επιδιώκουν να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν τους εκπαιδευτικούς ώστε να συμμορφωθούν με τις επιταγές του ΥΠΑΙΘ, αλλιώς θα υποστούν συνέπειες άλλο τόσο φανερό είναι ότι οι αλλεπάλληλες αυταρχικές κινήσεις και ο ορυμαγδός αντιεκπαιδευτικών μέτρων συσπειρώνουν τους εκπαιδευτικούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αποχή από τις εκλογές-παρωδία για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια που οργάνωσε το Υπουργείο που ξεπέρασε το 92,5%. Ανάλογο σαρωτικό ρεύμα αντίστασης διαμορφώνεται ενάντια στην αξιολόγηση που προσπαθεί να επιβάλει η Υπουργός Παιδείας.
Αυτοαξιολόγηση/αξιολόγηση: Μηχανισμός αποδόμησης του δημόσιου σχολείου
Παρά τους ευφημισμούς και τις αγιογραφικές διακηρύξεις όλων των κυβερνήσεων για την αυτοαξιολόγηση, όχι μόνο δεν είναι «αθώα», αλλά συνδέεται άρρηκτα με την αξιολόγηση, την «αποκέντρωση» και την «αυτονομία» της σχολικής μονάδας, επιδιώκοντας τον περιορισμό της χρηματοδότησης από το κράτος.
Παράλληλα όλα τα εργαλεία της (άξονες, κριτήρια, δείκτες, φόρμες κ.α.), συγκροτούν τους όρους μιας διαδικασίας που καμία σχέση δεν έχει με εσωτερικές και ανατροφοδοτικές συλλογικές παιδαγωγικές λειτουργίες και δε θα μπορούσαν να γίνουν σε ένα αυταρχικό και ιεραρχικό εκπαιδευτικό σύστημα. Αντίθετα η αυτοαξιολόγηση/αξιολόγηση διαμορφώνει μια δυναμική κωδικοποίησης, συγκρισιμότητας, διαφοροποίησης, κατάταξης και ανταγωνισμού των σχολικών μονάδων. Οδηγεί τους εκπαιδευτικούς σε ένα κυκεώνα συνεδριάσεων και γραφειοκρατικών διαδικασιών. Είναι μια διαδικασία αλλοτρίωσης και χειραγώγησης. Ένα «αδειανό πουκάμισο», μια ψευδαίσθηση συμμετοχής που νομιμοποιεί την κρατική εξουσία και τον έλεγχο.
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:
· Αξιολογείται η «ικανότητα διαχείρισης των οικονομικών πόρων», της υποχρηματοδότησης δηλαδή.
· Αξιολογείται η «αποτελεσματική αξιοποίηση του προσωπικού», με άλλα λόγια πώς τα εκρηκτικά κενά θα καλύπτονται, πώς οι 50.000 αναπληρωτές θα γίνονται λάστιχο, πώς θα μπαλώνονται τρύπες!
· Αξιολογείται «η αξιοποίηση των σχολικών υποδομών», σε σχολεία που έχουν μετατρέψει κάθε διαθέσιμο χώρο σε σχολική τάξη, την ώρα που παιδιά στοιβάζονται σε ακατάλληλους χώρους και κτήρια, όταν ο σχεδιασμός του κράτους για ανέγερση νέων σχολικών μονάδων είναι ανύπαρκτος!
· Αξιολογείται η «καλλιέργεια δεξιοτήτων στους μαθητές». Δηλαδή το πόσο γρήγορα γίνεται η στροφή της εκπαίδευσης στη λογική της εκγύμνασης σε εφήμερες δεξιότητες, σε βάρος των μορφωτικών αναγκών των μαθητών και κατά πόσον ανοίγει η πόρτα για την εμπλοκή στην εκπαιδευτική διαδικασία φορέων άσχετων με την εκπαίδευση, από Μ.Κ.Ο. μέχρι και επιχειρήσεις.
· Αξιολογείται η επιτυχία των μαθητών μας και τα μαθησιακά αποτελέσματα π.χ. στην Τράπεζα Θεμάτων, στην εισαγωγή στη Τριτοβάθμια Εκπαίδευση κλπ.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προσλήψεις εκπαιδευτικών – ΟΠΣΥΔ: Τα 6 βήματα για σωστά δικαιολογητικά και φάκελο
Πανελλήνιες 2026: Το έγγραφο «κλειδί» για την είσοδο στα εξεταστικά κέντρα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
