Καμία πανδημία, καμία έκτακτη ανάγκη, κανένας Σερίφης και «Μωυσής» Κανένας συρφετός ανυπόληπτων δήθεν δημοσιογράφων που απευθύνονται με στόμφο και σοβαρότητα στα κατακάθια του νεοχουντισμού.
Το Πολυτεχνείο είναι το οξυγόνο, ο αέρας, το όνειρο, η ζωή, ο αγώνας, η μνήμη, η ντροπή για κάποιους που βρίσκονται ανάμεσά μας και έχουν δημόσιο λόγο αλλά και η ευθύνη της συνέχειας για άλλους.
Ήμουν δεκατεσσάρων χρονών. Το βράδυ της Παρασκευής ξενύχτησα με το σταθμό και τα ουρλιαχτά από σειρήνες, φωνές και πυροβολισμούς. Δεν ξεχνώ το συμμαθητή μου Σπαρτίδη (θυμάμαι την Ερικέτη που έκλεγε μαυροφορεμένη όταν πήγαμε στο σχολείο), τον Διομήδη και αρκετά χρόνια μετά τον Κουμή και την Κανελλοπούλου.
Όσο ζούμε, αναπνέουμε, θυμόμαστε.
Κάτω η χούντα τότε και για πάντα.
Η ιδεολογία του φασισμού γοητεύει τους θρασείς, αμαθείς, ανιστόρητους και φιλόδοξους ηγεμονίσκους.
