Ειδικότερα, τα ηχητικά παιχνίδια που παίζονται αποκλειστικά και μόνο ακούγοντας, μέσω μιας κατάλληλα σχεδιασμένης ηχητικής διεπαφής, δημιουργούν το πλαίσιο του κόσμου του παιχνιδιού στο ακουστικό περιβάλλον του παίκτη.
Σύμφωνα με τον κοσμήτορα της Σχολής Μουσικής και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Ιονίου Πανεπιστημίου Ανδρέα Φλώρο, η ανάπτυξη τέτοιων παιχνιδιών αποτελεί αντικείμενο έρευνας για την ομάδα του.
Παράλληλα, ο Α. Φλώρος δήλωσε στο Mega ότι υπάρχουν δύο τύποι παιχνιδιών: για ψυχαγωγία ή για εκπαίδευση. «Έχουμε δύο κύκλους παιχνιδιών. Στον πρώτο είναι τα απλά ηχητικά παιχνίδια, ενώ στο δεύτερο βρίσκουμε τα ηχητικά παιχνίδια με επαύξηση της πραγματικότητας» ανέφερε ο Α. Φλώρος, προσθέτοντας ότι «σε αυτά εκμεταλλευόμαστε το ακουστικό περιβάλλον του χρήστη για να τον δέσουμε με το περιβάλλοντα χώρο –εκεί που δραστηριοποιείται, δεν τον απομονώνουμε- και με αυτόν τον τρόπο συνθέτουμε πιο σύνθετα σενάρια παιγνίων, τα οποία μπορούν να αξιοποιήσουν παραστατικά μέσα που σχετίζονται με την τοπική κοινωνία».
