Η Υβέτ μας δεν είναι πια κοντά μας.
Δεν θα την καλημερίσουμε ξανά στην αίθουσα.
Δεν θα συναντήσουμε το γλυκό και σεμνό της χαμόγελο όταν της μιλούσαμε.
Δεν θα γευθούμε τη χαρά της όταν έπαιζε με τους συμμαθητές της στο προαύλιο.
Θα λείψει τόσο πολύ από το σχολείο μας η φυσική και ψυχική της ομορφιά, που τόσο απλόχερα σκόρπιζε γύρω της.
Ένα ουράνιο τόξο ήταν η παρουσία της που έκανε τη καθημερινή μας ζωή πολύχρωμη και γενναιόδωρη.
Θα λείψει τόσο πολύ από όλους μας.
Αλλά δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ. Κάθε φορά που θα μπαίνουμε στην αίθουσα, το φως που κουβαλούσε θα είναι εκεί.
Ο ήχος του γέλιου της θα είναι αντάμα με τον ήχο του κουδουνιού. Και το προσωπάκι της θα είναι για πάντα ριζωμένο στη ψυχή μας.
Καλό σου ταξίδι γλυκό μας κορίτσι.
Ο Δ/ντης και ο σύλλογος των καθηγητών του 4ου Λυκείου Αργυρούπολης
