Έγινα 37 και είμαι ακόμα αναπληρώτρια. Πήγα στη Λέσβο, το Διδυμότειχο, την Ξάνθη, τα βουνά της Ροδόπης. Δούλεψα σε δουλείες του ποδαριού τα καλοκαίρια της ανεργίας μου και το Σεπτέμβρη περίμενα να βγουν οι θέσεις. Πανηγύριζα όταν ήμουν «κοντά» και φόρτωνα το αμάξι κούτες.
Κάποιες χρόνιες έκλαιγα αποχαιρετώντας φίλους, κάποιες άλλες τους ξαναέβρισκα. Έμαθα να χωράω τη ζωή μου σ ένα αμάξι. Να χωράω τις σχέσεις μου σε ένα σχολικό έτος. Τις ανάγκες μου όμως δεν μπορώ να τις χωρέσω. Γιατί 11 χρόνια καλύπτω μόνιμες ανάγκες του δημοσίου σχολείου, γιατί η εργασιακή ανασφάλεια, η αδιοριστία και η αναπλήρωση πρέπει να λάβει τέλος.
Γιατί είμαι η γενιά που φώναξε στα 17 κάτσε καλά Γεράσιμε και στα 37 κάτσε καλά γεράσαμε! Γιατί ξέρω πως δεν είμαι η μόνη, ούτε είμαστε λίγοι. Γιατί αύριο και όσο χρειαστεί πρέπει να είμαστε στους δρόμους! No pasaran
Διαβάστε ακόμη:
Γιατί επέλεξε ο Τσίπρας τον Αποστολάκη ως τον επόμενο ΥΕΘΑ - Η όχι πάντα ανέφελη σχέση με το Καμμένο
Το χρέος της Δημοκρατικής Παράταξης
Πώς πέρασε ο Τζίμης Πανούσης τον πρώτο του χρόνο στον Παράδεισο
