ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΑΥΡΗ ΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ...
(με αφορμή τη δολοφονία του 14χρονου μαθητή στη Γέφυρα Θεσσαλονίκης. Η τοποθέτησή μου είναι καθαρά από τη θέση του δασκάλου...)
Όσα προγράμματα κατά της σχολικής βίας και εκφοβισμού και αν δουλέψουμε, όποια φιλότιμη θεωρητική προσέγγιση επιχειρήσουμε για την ανίχνευση των αιτιών, για την εφαρμογή μέτρων πρόληψης και αντιμετώπισης του παιδικού "θυμού", για...για.... χίλια για... αν δεν κάνουμε το μαθητή να νοιώσει ασφαλής στο μαθησιακό του περιβάλλον σε επίπεδο φυσικής παρουσίας, ασφαλής κατά τη διεξαγωγή της διδασκαλίας, ασφαλής σε επίπεδο ψυχοσυναισθηματικό, αν δεν εξασφαλίσει το σχολείο ένα θετικό κλίμα, αν δεν αναπτυχθούν θετικές διαπροσωπικές σχέσεις, αν δεν εμπλακεί ο κάθε μαθητής ενεργά και ουσιαστικά στη μαθησιακή διαδικασία, αν δε γίνει στη συνείδηση του εκπαιδευτικού "νόμος" η ενσυνείδητη ενασχόληση με το κάθε μαθητή του ξεχωριστά, η διάθεση από μέρους του να προσεγγίσει με αίσθηση ευθύνης -πρωτίστως- την έτσι κι αλλιώς πολυδιάστατη προσωπικότητα και ψυχοσύνθεσή του, αν δε ματώσει στην προσπάθειά του να το φρονίσει... να αλλάξει προσανατολισμό στην τρικυμιώδη και ταλαντευόμενη σκέψη και συμπεριφορά του, αν δε γίνει αυτό δεύτερη φύση του δασκάλου, το σχολειό θα έχει αποτύχει στο βαρυσήμαντο ρόλο του.... Άμα "γλυκάνει" η ψυχή ενός παδιού, άμα κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, η αντιμετώπιση, η επίλυση συγκρούσεων, θα είναι πιο εύκολη υπόθεση...
Ο ρόλος της οικογένειας διαφορετικός, πάντα πρωταγωνιστικός ( το ιδεώδες θα ήταν πάντα σε συνεργασία με το σχολείο), αλλά εγώ σήμερα τοποθετούμαι ως εκπαιδευτικός.
Η φυσική και συναισθηματική ασφάλεια ενός παιδιού, δεν είναι μόνο κυρίαρχο δικαίωμά του, είναι ηθική και νομική ευθύνη του εκπαιδευτικού κόσμου...
Κώνστα Σοφία
Εκπαιδευτικός στο Επαλ Κορδελιού Θεσ/νίκης
