Με συνεχή επικοινωνιακό βομβαρδισμό προβάλλεται ως μεγάλη εθνική επιτυχία η επιλογή απ’ την κυβέρνηση των ΗΠΑ της Ελλάδας ως πύλης εισόδου στην Ευρώπη του αμερικανικού LNG. Αντίστοιχα προβάλλεται ως “εθνική υπόθεση” ο στόχος να λειτουργήσει με επιτυχία ο Κάθετος Διάδρομος, ώστε να υλοποιηθεί ο συγκεκριμένος σχεδιασμός. Τη στήριξή τους στο συγκεκριμένο σχέδιο εκφράζουν ο Υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, η ελληνική κυβέρνηση και η συστημική αντιπολίτευση.
Οι μόνοι που έχουν πραγματικό συμφέρον να αγωνιούν για την επιτυχία του σχεδίου είναι συγκεκριμένοι εγχώριοι και αμερικανικοί όμιλοι που συνδέονται με το έργο, εφοπλιστές που μεταφέρουν το LNG και γενικότερα η εγχώρια αστική τάξη που θέλει να αναβαθμίσει τη θέση της στην ευρύτερη περιοχή.
Για τα συμφέροντα του κεφαλαίου η κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα όλο και βαθύτερα στον ενεργειακό πόλεμο ΕΕ - Ρωσίας, στους ανταγωνισμούς μεταξύ αμερικανικών ομίλων που συνδέονται με διαφορετικά σχέδια -πρόσφατα παράπλευρη “απώλεια” αυτών των ενδοαστικών ανταγωνισμών μέσα στις ΗΠΑ φαίνεται να είναι η πρώην πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα- και τις υπαρκτές αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ για το βαθμό της ενεργειακής εξάρτησης από φυσικό αέριο, συγκριτικά με τις ΑΠΕ. Εμπλέκει, επίσης, τη χώρα στα ανταγωνιστικά σχέδια Τουρκίας-Ισραήλ για τον έλεγχο στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.
Ο λαός μας δεν έχει κανένα όφελος απ’ την υλοποίηση των συγκεκριμένων σχεδίων. Η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στο κουβάρι αυτών των αντιθέσεων την καθιστά στόχο στρατιωτικών αντιποίνων σε περίπτωση κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Ενεργειακές υποδομές, όπως οι τερματικοί σταθμοί LNG στη Ρεβυθούσα και στην Αλεξανδρούπολη, γίνονται ήδη στόχοι σε όλες τις σύγχρονες εμπόλεμες ζώνες, απ’ τη Μέση Ανατολή ως την Ουκρανία.
Όπως απέδειξε και η διεθνής πείρα, η υλοποίηση αντίστοιχων σχεδίων με γνώμονα το κέρδος κάποιων ομίλων, δε συμβάλλει στη μείωση της ενεργειακής ακρίβειας, ενώ αυξάνει τους κινδύνους για το περιβάλλον.
Φυσικά, μέσα στο σημερινό ρευστό πλαίσιο των αντιθέσεων και των πρόσκαιρων συμμαχιών ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς ποια απ’ τα ανταγωνιστικά σχέδια θα επικρατήσουν τελικά. Για παράδειγμα, η πρόσφατη ενεργειακή συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας και οι πιέσεις που ασκούν στην ΕΕ μπορεί να μεταβάλλει ορισμένες προτεραιότητες.
Σε κάθε περίπτωση, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι υπάρχουν δυο κόσμοι, δυο αντιτιθέμενα ταξικά συμφέροντα, δυο «πατρίδες». Κανείς δεν πρέπει να παρασυρθεί απ’ την προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση και διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι να στοιχίσουν τον λαό σε αυτόν τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό.
Υπάρχει λύση για την αξιοποίηση όλων των ενεργειακών πηγών της χώρας προς όφελος των λαϊκών αναγκών (λιγνίτης, ΑΠΕ, υδροηλεκτρική ενέργεια, φυσικό αέριο, θερμοηλεκτρική ενέργεια). Είναι ο σοσιαλισμός, όπου η κοινωνική ιδιοκτησία και ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός μπορούν να εξασφαλίσουν ότι η ενέργεια θα είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα, πηγή ευημερίας και όχι αιτία πολέμων μεταξύ των λαών.
Για να ανοίξει ο δρόμος για αυτή την ελπιδοφόρα διέξοδο, οι δυνάμεις του ΚΚΕ βρίσκονται καθημερινά μπροστά στον αγώνα ενάντια στα επικίνδυνα ευρωατλαντικά σχέδια.
Άρθρο στην εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο»
