Το οικονομικό πρόγραμμα που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί ως ένας καθαρός χάρτης κοινωνικών συμμαχιών, αποκαλύπτοντας την προσπάθειά του να ξαναχτίσει το πολιτικό σκηνικό του 2015 χωρίς όμως τα χαρακτηριστικά εκείνης της περιόδου. Στόχος του δεν είναι απλώς η ανασύνθεση της παραδοσιακής Αριστεράς, αλλά η δημιουργία μιας ευρύτερης συμμαχίας από την Αριστερά μέχρι το Κέντρο, εντάσσοντας στους μισθωτούς και τους νέους τους μικρομεσαίους, τους ελεύθερους επαγγελματίες και τις οικογένειες της μεσαίας τάξης που αναζητούν ισχυρό κοινωνικό κράτος.
Στον πυρήνα της στρατηγικής του βρίσκεται η μισθωτή εργασία και η ακρίβεια, προτείνοντας κατώτατο μισθό 1.000 ευρώ το 2027 και επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων για να πληγεί η ΝΔ στο πιο ευάλωτο κοινωνικά πεδίο της. Παράλληλα, επιχειρείται η μεγάλη επαναπροσέγγιση της μεσαίας τάξης —ένα κοινό με «πολιτικό τραύμα» από την περίοδο 2015-2019— μέσω της κατάργησης του τέλους επιτηδεύματος και της προκαταβολής φόρου, ενώ για τις οικογένειες με παιδιά και τους νέους προτείνονται στοχευμένα μέτρα όπως ο διπλασιασμός φορολογικών εκπτώσεων και τα 500 ευρώ ενίσχυσης σε φοιτητές.
Ωστόσο, το εγχείρημα αυτό συνοδεύεται από σημαντικές δυσκολίες και προκλήσεις αξιοπιστίας, ιδίως απέναντι στους συνταξιούχους και τα μεσαία στρώματα που θυμούνται τις προηγούμενες κυβερνητικές επιβαρύνσεις. Για να χρηματοδοτήσει τις παροχές του, ο Τσίπρας εγκαταλείπει τις κεντρώες ισορροπίες και στρέφεται σε μια καθαρά αναδιανεμητική λογική, επιβάλλοντας μεγαλύτερα βάρη στα υψηλά εισοδήματα, τις τράπεζες και τη μεγάλη ακίνητη περιουσία μέσω συμβολικών μέτρων όπως η «Πατριωτική Εισφορά».
Το τελικό στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα αποδεικνύεται ιδιαίτερα σύνθετο, καθώς οι κοινωνικές ομάδες που χρειάζεται περισσότερο για να διεκδικήσει την εξουσία είναι ακριβώς εκείνες στις οποίες έχει να απολογηθεί περισσότερο για το παρελθόν. Ενώ για τους οικονομικά ασθενέστερους παραμένει φυσικός συνομιλητής, για τη μεσαία τάξη και τους συνταξιούχους πρέπει να ξεπεράσει τα πολιτικά τραύματα της προηγούμενης διακυβέρνησής του και να πείσει ότι η επιστροφή του εγγυάται την οικονομική ασφάλεια.
