Ένας από τους πλέον δραστήριους και επιδραστικούς πολιτικούς της Μεταπολίτευσης, ο Στέφανος Μάνος, απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών, σηματοδοτώντας το κλείσιμο ενός σημαντικού κεφαλαίου για τον δημόσιο βίο της χώρας. Γεννημένος στην Αθήνα το 1939, πραγματοποίησε σπουδές μηχανολόγου μηχανικού στη Ζυρίχη και στη συνέχεια απέκτησε Master of Business Administration (MBA) από το Πανεπιστήμιο Harvard. Πριν την είσοδό του στον στίβο της πολιτικής, είχε ήδη διαγράψει μια επιτυχημένη ενδεκαετή επιχειρηματική σταδιοδρομία, η οποία διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την τεχνοκρατική και φιλελεύθερη προσέγγιση που υιοθέτησε στη μετέπειτα πορεία του.
Η κοινοβουλευτική του διαδρομή ξεκίνησε το 1977, όταν εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, διατηρώντας σταθερή παρουσία στα έδρανα της Βουλής έως το 2007. Κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς θητείας, κατέλαβε κορυφαία κυβερνητικά αξιώματα στις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Γεωργίου Ράλλη και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Μεταξύ άλλων, υπηρέτησε ως υφυπουργός Δημοσίων Έργων, υπουργός Χωροταξίας και υπουργός Βιομηχανίας, ενώ κατά την περίοδο 1990-1993 ανέλαβε διαδοχικά τα υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, διαχειριζόμενος κρίσιμα χαρτοφυλάκια για την πορεία της χώρας.
Το έργο του στις υπουργικές του θητείες άφησε ισχυρό και ορατό αποτύπωμα στις υποδομές και τη φυσιογνωμία της πρωτεύουσας, με εμβληματικές παρεμβάσεις όπως η ριζική αναμόρφωση της Πλάκας, η υπογραφή της σύμβασης για την κατασκευή του Μετρό της Αθήνας και ο αρχικός σχεδιασμός της Αττικής Οδού. Παράλληλα, ήταν εκείνος που εισήγαγε το μέτρο της απόσυρσης των παλαιών ρυπογόνων αυτοκινήτων και μετέφερε το ιστορικό εργοστάσιο Γκαζιού από το κέντρο της πόλης στην Ελευσίνα, συμβάλλοντας καθοριστικά στην περιβαλλοντική και πολεοδομική αναβάθμιση της Αττικής.
Πέραν της παρουσίας του στα παραδοσιακά κόμματα, ο Στέφανος Μάνος υπήρξε πρωτοπόρος στη δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών, ιδρύοντας το 1999 το κόμμα των «Φιλελευθέρων» με έμβλημα τον «μαινόμενο ταύρο» και συμμετέχοντας ενεργά το 2009 στην ίδρυση του πολιτικού φορέα «Δράση». Η προσφορά του αναγνωρίστηκε διεθνώς όταν τιμήθηκε με τον τίτλο του «Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής» από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, ενώ μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του παρέμενε ενεργός δημόσιος διανοητής, παρεμβαίνοντας συστηματικά στον δημόσιο διάλογο για τα οικονομικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας.
