Νίκος Μάστορας 
Υπάρχει ένα θεατρικό έργο του Ζαν Πωλ Σαρτρ, τα "Βρώμικα Χέρια".
Ο κεντρικός ήρωας λέγεται Ουγκώ, αλλά έχει το ψευδώνυμο Ρασκόλνικοφ. Συμβολισμοί...
Σε μια χώρα φανταστική, αλλά συμμετέχουσα στον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ο Ρασκόλνικοφ διατάσσεται από μια εσωκομματική φατρία να πάει να υπηρετήσει ως γραμματέας έναν αριστερό ηγέτη ονόματι Χέντερερ προκειμένου να τον δολοφονήσει. Πηγαίνει, μαζί με τη γυναίκα του και οντως κερδίζει την εμπιστοσύνη του Χεντερερ. Ομως ο μελλοντικός νεκρός, αποδεικνύεται στα μάτια του χαρισματικός ηγέτης και τον πείθει οτι η πολιτική του είναι σωστή, υπό τις δεδομένες συνθήκες πολέμου. Ετσι ο Ουγκώ-Ρασκόλνικφ το μετανοιώνει κι αποφασίζει να μην τον σκοτώσει. Ομως την ώρα που μπαίνει να του το πει, βλέπει τον Χέντερερ να φιλάει τη γυναίκα του, η οποία επίσης γοητευμένη από την προσωπικότητα του κομμουνιστή ηγέτη, του την είχε πέσει κατά το κοινώς λεγόμενο. Ετσι ο Ουγκώ πυροβολεί και σκοτώνει τον Χέντερερ, όχι για πολιτικούς αλλά για ερωτικούς λόγους.
Αργότερα, οι εσωκομματικοί που τον είχαν στείλει για το φόνο, υιοθετούν την πολιτική του Χέντερερ κατά γράμμα. Τότε ο Ουγκώ -Ρασκόλνικωφ συνειδητοποιεί ότι σκότωσε έναν μεγάλο άνθρωπο, για λάθος λόγο και αρνείται να ακολουθήσει την νέα νομενκλατούρα, ώστε ο δικός του θάνατος να δικαιώσει το θάνατο του ανθρώπου που σκότωσε. Αυτό είναι συνοπτικά το -καταπληκτικό- θεατρικό. Εκεί λοιπόν, στη φάση που ο Χέντερερ πείθει τον Ουγκώ με την ιδεολογία του, υπάρχει ο εξής διάλογος:
ΧΕΝΤΕΡΕΡ: "Η αγνότητα είναι μια ιδέα για φακίρηδες και καλόγερους. Εσείς οι άλλοι, οι διανοούμενοι, οι αναρχικοί αστοί, το βρίσκετε σαν πρόσχημα για να μην κάνετε τίποτα. Απολύτως τίποτα. Στέκεστε ακίνητοι με κολλημένους αγκώνες στο κορμί σας, φορώντας γάντια. Εγώ έχω βρώμικα χέρια Μέχρι τους αγκώνες. Τα έχω βουτήξει στα σκατά και στο αίμα. Κι έπειτα; Μήπως φαντάζεσαι ότι μπορείς να κυβερνήσεις αθώα;(...)
ΟΥΓΚΩ: Μπήκα στο κόμμα γιατί οι ιδεολογικοί σκοποί τους είναι δίκαιοι και θα φύγω όταν πάψουν να είναι. Όσο για τους ανθρώπους, δε με ενδιαφέρουν αυτοί που είναι, αλλά αυτοί που μπορούν να γίνουν.
ΧΕΝΤΕΡΕΡ: Εγώ τους αγαπώ γι' αυτό που είναι. Με όλες τους τις βρωμιές και τα βίτσια τους. Αγαπώ τη φωνή τους και τα ζεστά τους χέρια και το δέρμα τους -το πιο γυμνό δέρμα από όλα τα δέρματα - και το ανήσυχο βλέμμα τους και τον απελπισμένο αγώνα που κάνει ο καθένας ενάντια στο θάνατο και στην αγωνία. Για μένα, ένας λιγότερος η περισσότερος άνθρωπος στον κόσμο μετράει πολύ. Εσύ, νεαρέ μου, είσαι ένας εξολοθρευτής. Σιχαίνεσαι τους ανθρώπους γιατί σιχαίνεσαι τον εαυτό σου. Η αγνότητά σου μοιάζει με το θάνατο και η επανάσταση που ονειρεύεσαι δεν είναι δική μας. Δε θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, θες να τον ανατινάξεις...
O Στέφανος Κασσελάκης που αρέσκεται να μιλάει για τα δικά του «καθαρά χέρια», δεν θέλει βέβαια να ανατινάξει τον κόσμο, αλλά με καθαρά χέρια και άγνοια παρελθόντος, ας προσέξει μην «ανατινάξει» στην προσπάθειά του να εκλεγεί αρχηγός, τους ανθρώπους γι' αυτό που είναι, προσπαθώντας να τους μεταμορφώσει σε αυτό που θα ήθελε να ήταν.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
