17 χρονοι συνοδοιπόροι μου...
Διαβάζοντας τις επιστολές των συνοδοιπόρων μου σ’αυτό το δύσκολο ταξίδι που διανύουμε , ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω και δικές μου σκέψεις . Είμαστε μια γενιά που καλείται να αντιμετωπίσει πρωτόγνωρες αλλαγές .
Το ταξίδι ,λοιπόν , για εμάς τους μαθητές της Γ’ Λυκείου ξεκινά από το καλοκαίρι . Συνεπιβάτες γονείς και καθηγητές . Το <<πλοίο >> μας γεμάτο άγχος ,πανικό , αβεβαιότητα και κρίσεις πανικού . Ο χάρτης μας σχεδιασμένος με τα όνειρά μας . Συνεχίζουμε μέρα με τη μέρα , μήνα με τον μήνα να αντικρίσουμε τον προορισμό μας . Δυστυχώς η ζωή είναι απρόβλεπτη . Εμφανίζεται ξαφνικά ο κορονοϊός .
Αλήθεια , ρώτησε ποτέ κανείς πως νιώθει ένα παιδί τρίτης λυκείου , που εκτός από το άγχος των πανελληνίων έχει να αντιμετωπίζει τον κορονοϊό ; Οι περισσότεροι νομίζουν πως είμαστε άψυχα όντα και συγχρόνως μηχανές διαβάσματος . Σκέφτηκε ποτέ κανείς πως νιώθει το παιδί που η μαμά του εργάζεται στο σούπερ μάρκετ ή στο νοσοκομείο και γυρνάει εξαντλημένη από τη δουλειά ; Σκέφτηκε κανείς τα παδιά που οι γονείς τους ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες και γνωρίζουν ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για την υγεία τους ; Σκέφτηκε ποτέ κανείς πως νιώθει ένα παιδί που ο μπαμπάς ή η μητέρα του βρίσκεται στα σύνορα στον Έβρο ;
Η μόνη χαρά μας χαρά σ’αυτή τη δύσκολη στιγμή είναι να μας δώσετε αξιότιμη κυρία Υπουργέ ξεκάθαρες απαντήσεις . Γονείς και καθηγητές συνεχίστε να είστε δίπλα μας το χρειαζόμαστε . Συνοδοιπόροι μου , εύχομαι καλή δύναμη και μην σταματήσετε ποτέ να ονειρεύεστε .
Μαθήτρια της Τρίτης Λυκείου
