Άγχος. Αγωνία. Απόγνωση. Κούραση.
Άγχος λόγω των επικείμενων εξετάσεών μας.
Αγωνία για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Απόγνωση λόγω της αδιαφορίας των υπευθύνων των εξετάσεων.
Κούραση λόγω όλων των παραπάνω…
Αυτές είναι οι λέξεις που κατακλύζουν το μυαλό και την σκέψη μου. Τίποτα άλλο δεν μπορώ να σκεφτώ.
Είμαι μαθητής της Γ΄ Λυκείου, θετικής κατεύθυνσης. Ένας μαθητής, όπως όλοι οι άλλοι,
που προσπαθεί,
ουρλιάζει εσωτερικά,
ηρεμεί και τελικά
Όμως, τώρα ήρθε η ώρα να πει: «ΦΤΑΝΕΙ, δεν πάει άλλο». ΦΤΑΝΕΙ! Το ακούτε; ΦΤΑΝΕΙ!
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ!
ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΜΑΣ!
Τα κεφάλια μας και τα στομάχια μας πονούνε από τον υπερβολικό όγκο της ύλης και την αγωνία μας, αντίστοιχα.
Οι οισοφάγοι μας στένεψαν και οι μπουκιές «στέκονται» στον λαιμό.
Τα μάτια μας κλείνουν όποτε αυτά το θελήσουν, πλέον.
Ο φίλος μου, ο Βασίλης, ο άλλοτε χιουμορίστας, δεν έχει όρεξη για αστεία.
Ο φίλος μου, ο Μάριος, δεν απαντά στα μηνύματα που του στέλνουμε.
Την φίλη μου την Δέσποινα την έχει κυριεύσει το άγχος.
(Τα ονόματα είναι τυχαία).
Και θα πείτε: «Εντάξει, αυτά είναι τα ‘φυσιολογικά’ των πανελληνίων».
Όχι, κυρίες και κύριοι, δεν είναι.
ΔΕΝ είναι φυσιολογικό να μην μπορούμε να ηρεμήσουμε.
ΔΕΝ είναι φυσιολογικό το γεγονός ότι, στους περισσότερους, μας έχει κοπεί το χαμόγελο.
ΔΕΝ είναι φυσιολογικός ούτε ο όγκος της ύλης, την οποία καλούμαστε να παπαγαλίσουμε!
Θα το πω άλλη μια φορά: ΔΕΝ είμαστε μηχανές, ΔΕΝ είμαστε ανθρωπόμορφα ρομπότ.
Είμαστε και εμείς άνθρωποι που μαζί με τις υποχρεώσεις μας (τις οποίες πασχίζουμε να φέρουμε εις πέρας), έχουμε και κάποια δικαιώματα.
Έχουμε δικαίωμα να μάθουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα, την ύλη μας και τις ημερομηνίες των εξετάσεών μας, για να μπορέσουμε, επιτέλους, να ηρεμήσουμε και να συγκεντρωθούμε.
Και εσείς έχετε την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, άμεσα, ρητά και κατανοητά, να απαντήσετε, να διασαφηνίσετε, να αποφασίσετε.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ!
