Alfavita Newsroom Η μαρτυρία του 40χρονου Γιουσέφ Αλ Αγιούρι αποτυπώνει με σπαρακτική ακρίβεια τη βαρβαρότητα της καθημερινότητας στη Γάζα. Σε μια περιοχή καθημαγμένη από πόλεμο, όπου ακόμα και η πρόσβαση σε λίγα τρόφιμα προϋποθέτει ρίσκο ζωής, η επιβίωση έχει μετατραπεί σε έναν μακάβριο αγώνα ενάντια στην πείνα, την ταπείνωση και τη βία.
Ο Γιουσέφ ζει πλέον, με την πολυμελή οικογένειά του, μέσα σε μια σκηνή στην Αλ-Σαράγια, καθώς το σπίτι τους καταστράφηκε ολοσχερώς. Πρώην οδηγός ταξί, έχει μείνει άνεργος και χωρίς εφόδια, εξαιτίας του πολέμου και του αποκλεισμού. Όπως εξομολογείται, τα παιδιά του κλαίνε καθημερινά από την πείνα και η οικογένεια επιβιώνει με ό,τι μπορεί να εξασφαλίσει από φιλανθρωπικές κουζίνες.
Απελπισμένος, αποφασίζει για πρώτη φορά να επισκεφθεί το υποστηριζόμενο από ΗΠΑ και Ισραήλ Κέντρο Ανθρωπιστικής Βοήθειας στην οδό Σαλάχ αλ-Ντιν. Παρά τις πληροφορίες για κινδύνους, επιθέσεις και θανάτους, η πείνα των παιδιών του τον ωθεί να συμμετάσχει στην αποστολή. Συνοδεύεται από γείτονες, ενώ προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο, γνωρίζοντας ότι θα αντιμετωπίσει χαοτικές και επικίνδυνες συνθήκες.
Η προσέγγιση στο σημείο διανομής αποδεικνύεται ένα σκοτεινό, σχεδόν στρατιωτικό εγχείρημα. Η ομάδα του Γιουσέφ αποφεύγει την επίσημη διαδρομή, για να αποφύγει την έκθεση. Προχωρούν με τα πόδια, σε απόλυτο σκοτάδι, σερνόμενοι στο έδαφος, αποφεύγοντας φακούς και φωνές. Οποιαδήποτε απροσεξία μπορεί να σημάνει θάνατο – όπως συνέβη σε έναν νεαρό που πυροβολήθηκε όταν άναψε το κινητό του.
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο Γιουσέφ γίνεται μάρτυρας θανάτων και τραυματισμών, ενώ η παρουσία παιδιών και ηλικιωμένων εντείνει τη φρίκη. Οι επιζώντες φτάνουν σοκαρισμένοι και εξουθενωμένοι στο σημείο διανομής.
Η εικόνα στο κέντρο διανομής θυμίζει σκηνές από δυστοπική ταινία. Χιλιάδες άνθρωποι συνωστίζονται, σπρώχνουν, πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο. Υπάρχει φόβος, βία και απελπισία. Κάποιοι είναι οπλισμένοι με μαχαίρια για να προστατεύσουν τα ελάχιστα τρόφιμα που μπορούν να εξασφαλίσουν.
Ο Γιουσέφ, παρά τον κίνδυνο, καταφέρνει να πάρει τέσσερις κονσέρβες φασόλια, λίγο πλιγούρι και ζυμαρικά. Για τους περισσότερους όμως, η κατάληξη είναι άδεια χέρια – ή ακόμα και τραυματισμοί και θάνατος. Η επιβίωση έχει μετατραπεί σε μάχη σώμα με σώμα, κυριολεκτικά.
Η παρουσία των Ισραηλινών στρατιωτών περιγράφεται ως ειρωνική και απάνθρωπη. Δεν παρεμβαίνουν για να προσφέρουν βοήθεια ή ασφάλεια. Αντίθετα, παρακολουθούν και καταγράφουν, σαν να παρακολουθούν μια ανθρωποκυνηγητό για διασκέδαση.
Αργότερα, με την εκκένωση του χώρου, ρίχνονται δακρυγόνα και ακολουθούν νέοι πυροβολισμοί. Οι άνθρωποι τρέχουν να σωθούν, ενώ το νοσοκομείο γεμίζει πτώματα – 35 νεκροί σε μία μόνο ημέρα, όλοι προσπαθώντας να πάρουν βοήθεια.
Ο Γιουσέφ επιστρέφει εξαντλημένος, ταπεινωμένος και με ελάχιστα τρόφιμα. Η σύζυγός του και τα παιδιά του τον υποδέχονται με ανακούφιση και απογοήτευση. Εκείνος συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να αντέξει άλλο τέτοιο ταξίδι. Η ζωή του έχει υποβιβαστεί σε έναν συνεχή αγώνα για να μην πεθάνει από την πείνα.
Στην αφήγησή του, ο Γιουσέφ τονίζει πως το ισχύον σύστημα διανομής είναι σκόπιμα χαοτικό και θανατηφόρο, ώστε να προκαλεί εξάρθρωση και φόβο. Η δικαιολογία ότι η Χαμάς παρεμποδίζει την ανθρωπιστική βοήθεια δεν τον πείθει: «Εγώ δεν είμαι Χαμάς. Είμαι πατέρας που προσπαθεί να ταΐσει τα παιδιά του», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Καταλήγει πως αυτό που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι δεν είναι ζωή – είναι ένας αργός θάνατος. Κάθε μέρα χωρίς τροφή, κάθε νύχτα μέσα στην αβεβαιότητα και τον τρόμο, είναι μια μέρα πιο κοντά στην απόγνωση.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
