Ευχάριστα νέα έχουν οι επιστήμονες που παρακολουθούν τις φάλαινες στην Αυστραλία, καθώς παρατήρησαν ότι όλο και λιγότερες «κλαίνε» στην προσπάθειά τους να βρουν συντρόφους καθώς ο πληθυσμός τους έχει σημειώσει αύξηση.
«Το τραγούδι των φαλαινών είναι δυνατό και ταξιδεύει μακριά στον ωκεανό», είπε η θαλάσσια βιολόγος Rebecca Dunlop, η οποία έχει μελετήσει τις φάλαινες που αναπαράγονται κοντά στον Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο για πάνω από δύο δεκαετίες.
Τι άλλαξε
Καθώς ο αριθμός των φαλαινών ανέκαμψε όμως, σημαντικά μετά το τέλος της εμπορικής φαλαινοθηρίας, παρατήρησε κάτι απροσδόκητο, σύμφωνα με το Associated Press.
«Γίνονταν όλο και πιο δύσκολο να βρούμε φάλαινες που έκλαιγαν μελαγχολικά», είπε η Rebecca Dunlop, η οποία εδρεύει στο Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ στο Μπρίσμπεϊν.
«Όταν ήταν μικρότερος ο πληθυσμός τους, ακουγόταν το μελαγχολικό τους τραγούδι αρκετά. Τώρα που υπάρχουν πολλές περισσότερες φάλαινες, δεν χρειάζεται να τραγουδούν τόσο πολύ.»
Οι επιστήμονες άρχισαν για πρώτη φορά να ακούν και να μελετούν τα περίτεχνα τραγούδια των φαλαινών τη δεκαετία του 1970, χάρη στα νέα υποβρύχια μικρόφωνα, που ανέπτυξαν τότε.
Τα «τραγούδια» των φαλαινών
Μόνο οι αρσενικές φάλαινες «τραγουδούν» και οι μελωδίες τους πιστεύεται ότι παίζουν ρόλο στην προσέλκυση συντρόφων και στην επιβεβαίωση της κυριαρχίας τους.
Οι καμπουροφάλαινες της Ανατολικής Αυστραλίας άρχισαν να εξαφανίζονται τη δεκαετία του 1960 και είχαν απομείνει περίπου 200 στην άγρια φύση.
Αλλά ο πληθυσμός τους αυξήθηκε και μέχρι το 2015 είχε φτάσει τις 27.000, πλησιάζοντας τα εκτιμώμενα επίπεδα πριν από τη φαλαινοθηρία.
Καθώς ο πληθυσμός τους αυξήθηκε, η δυνατότητα να ερωτοτροπούν άλλαξε.
