Κύριε Αθερίδη, η φυλακή δεν πονάει περισσότερο όταν είσαι απ’ το Κολωνάκι, όπως είπατε χρυσέ μου για τη γνωστή για την υπόθεση Μαζωνάκη γιατρός.
Υπήρξα κόρη κρατούμενης της λεγόμενης «καλής κοινωνίας» - όπως θα λέγατε κι εσείς - που στη χούντα κλείστηκε στις φυλακές Αβερωφ.
Καμία διαφορά δεν είχε ο πόνος της από τον πόνο των άλλων μανάδων, είτε ήταν ποινικές κρατούμενες, είτε πολιτικές, είτε έκαναν πεζοδρόμιο για να ζήσουν.
Η άδεια αγκαλιά δεν έχει ταξικό πρόσημο, (αλλά τι σάς λέω τώρα εσάς).
Έχω επισκεφθεί τις γυναικείες φυλακές της Θήβας. Έχω δει μανάδες να μεγαλώνουν τα μωρά τους πίσω από τα κάγκελα και γυναίκες να αποχωρίζονται τα παιδιά τους, χωρίς σπίτι, χρήματα ή στοιχειώδη στήριξη.
Η συγκεκριμένη γιατρός, δικαιούται την ίδια ανθρώπινη μεταχείριση με κάθε κρατούμενο. Αλλά μην παρουσιάζετε τον εγκλεισμό ως μεγαλύτερη τραγωδία επειδή, αυτή τη φορά, στέρησε την πολυτέλεια.
Αυτό δεν είναι απλή άγνοια, κύριε Αθερίδη. Είναι ταξισμός, είναι προκατάληψη, είναι περιφρόνηση των «κατώτερων τάξεων» που παραπέμπει στον Μπυθουλα της Μαντάμ Σουσους.
Ο πόνος, η απελπισία, η μοναξιά του, κελιού δεν μετριούνται με βάση το Ε9.
Ο εγκλεισμός δεν είναι πιο απάνθρωπος για τον προνομιούχο.
Απλώς τότε κάποιοι σαν εσας την προσέχουν για πρώτη φορά.
(Μα ο Μπιθικώτσης τον διώχνει και του λέει "που να σου εξηγώ")
