Μια αφήγηση γεμάτη μνήμες, συναίσθημα και αυτοσαρκασμό προσέφερε ο Λάκης Λαζόπουλος, ανατρέχοντας στα πρώτα του βήματα, όταν αφήνοντας πίσω τη γενέτειρά του, τη Λάρισα, ξεκίνησε την πορεία του προς την αθηναϊκή θεατρική σκηνή. Σε τηλεοπτική του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, ο δημοφιλής καλλιτέχνης αποκάλυψε τις άγνωστες πτυχές μιας διαδρομής που ξεκίνησε με ελάχιστα οικονομικά μέσα, αλλά με ένα πανίσχυρο ψυχικό απόθεμα.
Η «σκυταλοδρομία» των 52 δραχμών στους δρόμους της Αθήνας
Στις αρχές της δεκαετίας του '80, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των πανεπιστημιακών του σπουδών, ο νεαρός τότε καλλιτέχνης έφτασε στον Σταθμό Λαρίσης έχοντας στην κατοχή του μόλις 52 δραχμές και δύο ασήκωτες βαλίτσες, γεμάτες με τρόφιμα και εφόδια που του είχε ετοιμάσει η μητέρα του.
Προκειμένου να μην αναλώσει το πενιχρό αυτό ποσό σε ταξί πριν συναντήσει τους επαγγελματικούς του συνεργάτες, πήρε την απόφαση να καλύψει την απόσταση μέχρι την Κυψέλη με τα πόδια. Λόγω του υπερβολικού βάρους των αποσκευών, υποχρεώθηκε να εφαρμόσει μια ιδιότυπη τακτική: Προχωρούσε μεταφέροντας τη μία βαλίτσα πιο μπροστά, την άφηνε στο πεζοδρόμιο και επέστρεφε για να παραλάβει τη δεύτερη. Αυτή η επίπονη διαδικασία διήρκεσε δύο έως τρεις ώρες. Παρά τη σωματική καταπόνηση, ο ίδιος αντιμετωπίζει σήμερα το γεγονός αυτό χωρίς ίχνος πικρίας, θεωρώντας το απλώς ένα οργανικό κομμάτι της πορείας του.
Ο «τέταρτος τοίχος» ως αμυντικός μηχανισμός
Πέραν των αναμνήσεων της νεανικής ηλικίας, ο δημιουργός προέβη σε μια βαθύτερη εξομολόγηση σχετικά με τον τρόπο που διαμόρφωσε την καλλιτεχνική του ταυτότητα. Από την παιδική του ηλικία στη Λάρισα, είχε αναπτύξει έναν μηχανισμό άμυνας απέναντι στις οικογενειακές εντάσεις. Όποτε εκδηλώνονταν καβγάδες στο σπίτι και προανήγγειλαν ξέσπασμα εντάσεων, φανταζόταν ότι βρισκόταν σε κινηματογραφικό πλατό ή θεατρική σκηνή. Στο μυαλό του «γκρέμιζε» νοητά τον τοίχο της κουζίνας, τοποθετώντας πίσω από αυτόν ένα αόρατο κοινό.
Με την τεχνική αυτή, η δραματική πραγματικότητα μετατρεπόταν σε κωμική παράσταση. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, αν μια οδυνηρή στιγμή μετατραπεί σε κωμωδία για τους θεατές, παύει να είναι τραυματική και για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.
Τα όρια της κωμωδίας και η εσωτερική δύναμη
Ο καλλιτέχνης υπογράμμισε τη διαφορά ανάμεσα στην κωμική δημιουργία και τον προσωπικό πόνο. Ξεκαθάρισε ότι τα πραγματικά βαριά βιώματα προτιμά να τα διαχειρίζεται ιδιωτικά, καθώς θεωρεί ότι το κοινό δεν πρέπει να επιβαρύνεται με τα προσωπικά βάσανα του δημιουργού. Παράλληλα, τόνισε ότι οι μεγάλοι εκπρόσωποι της ελληνικής κωμωδίας, όπως ο Θανάσης Βέγγος, ο Ορέστης Μακρής και ο Βασίλης Λογοθετίδης, στήριξαν την υποκριτική τους δεινότητα πάνω σε ένα υπόβαθρο βαθιάς συγκίνησης και αληθινού συναισθήματος.
Κλείνοντας, ο Λάκης Λαζόπουλος γνωστοποίησε ότι βρίσκεται στη διαδικασία συγγραφής ενός νέου βιβλίου. Σε αυτό πρόκειται να καταγράψει ένα κομβικό γεγονός της ζωής του, το οποίο δεν έχει δημοσιοποιήσει πλήρως μέχρι σήμερα. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, το παρελθόν λειτούργησε ως «μπαστούνι» που τον βοήθησε να επαναπροσδιορίσει το παρόν του, αποδεικνύοντας ότι το αόρατο κοινό που φανταζόταν ως παιδί στη Λάρισα μετατράπηκε, με την πάροδο των ετών, σε μια πραγματική και σταθερή σχέση με το θεατρικό κοινό.
