Τη Μαυροδάφνη την έχουμε γνωρίσει ως το γλυκό, βαθύχρωμο κρασί της Πάτρας – αυτό που έχει συνδεθεί με παρέες, γιορτές και εκείνα τα ποτήρια που, όπως λέμε χαριτολογώντας, φέρνουν λίγο παραπάνω… κέφι. Όμως πίσω από το όνομα του γνωστού κρασιού κρύβεται μια ιστορία που μοιάζει βγαλμένη από ρομαντικό μυθιστόρημα. Υπήρξε άραγε πραγματικά μια Μαυροδάφνη;
Η ιστορία μάς γυρίζει στην Πάτρα του 1861, όταν ο Βαυαρός Γουσταύος Κλάους ίδρυσε το ιστορικό οινοποιείο Achaia Clauss. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Κλάους ερωτεύτηκε μια πανέμορφη Ελληνίδα, τη Δάφνη, η οποία εργαζόταν στο οινοποιείο. Ξεχώριζε για τα κατάμαυρα μάτια και τα σκούρα μαλλιά της. Η χαρά, όμως, δεν κράτησε για πολύ, καθώς η νεαρή γυναίκα αρρώστησε βαριά και πέθανε σε πολύ μικρή ηλικία.
Συντετριμμένος από τον χαμό της, ο Κλάους φέρεται να δημιούργησε ένα ιδιαίτερο γλυκό κρασί, με βαθύ, σχεδόν μαύρο χρώμα, και να το ονόμασε «Μαυροδάφνη», συνδυάζοντας το «μαύρο» των ματιών της με το όνομα της αγαπημένης του. Μια ιστορία τόσο μελαγχολική όσο και το ίδιο το όνομα του κρασιού.
Η ιστορία, όμως, έχει και μια άλλη πλευρά
Εδώ έρχεται η πραγματικότητα να βάλει τη δική της πινελιά. Ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι η ποικιλία σταφυλιού τύπου Μαυροδάφνη υπήρχε στα Επτάνησα, κυρίως στην Κεφαλονιά, ήδη δύο αιώνες πριν από την εποχή του Κλάους. Επομένως, ο Κλάους δεν ήταν εκείνος που ανακάλυψε το σταφύλι. Ήταν όμως ο άνθρωπος που το αξιοποίησε, το εξέλιξε και συνέβαλε καθοριστικά στο να γίνει γνωστό το κρασί με την ονομασία «Μαυροδάφνη».
Το αν υπήρξε πράγματι η Δάφνη που περιγράφει ο θρύλος δεν είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο. Ίσως, λοιπόν, η ιστορία του μεγάλου έρωτα να είναι απλώς ένας όμορφος μύθος. Ίσως πάλι να κρύβει έναν πραγματικό άνθρωπο πίσω από ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα του ελληνικού κρασιού. Και κάπως έτσι, η Μαυροδάφνη απέκτησε τη δική της ιστορία – μια ιστορία που, όπως και το κρασί, έχει γλυκό αλλά και μελαγχολικό επίγευση.
