Την κατάσταση που, όπως καταγγέλλουν, βιώνουν καθημερινά στη δομή της Σιντικής στις Σέρρες περιγράφουν σε επιστολή τους περίπου 300 μετανάστες από την Αίγυπτο, λίγες ημέρες μετά τα επεισόδια και την απόπειρα διαφυγής από την εγκατάσταση.
Στην επιστολή, την οποία δημοσιοποίησε η ΚΕΕΡΦΑ, οι μετανάστες κάνουν λόγο για πολύμηνη παραμονή στη δομή, δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, ελλείψεις σε ρουχισμό και τρόφιμα, καθώς και για υπερβολικό συνωστισμό. Όπως υποστηρίζουν, παραμένουν εγκλωβισμένοι για περισσότερο από έναν χρόνο, ζητώντας να τους επιτραπεί να βγουν από τη δομή και να εργαστούν.
Μεταξύ άλλων, αναφέρουν ότι σε κοντέινερ διαμένουν περισσότερα από 15 άτομα, ενώ για περίπου 300 ανθρώπους υπάρχουν, σύμφωνα με την καταγγελία τους, μόλις τέσσερα μπάνια και τρεις νιπτήρες. Παράλληλα, υποστηρίζουν ότι τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν και ότι οι ποσότητες φαγητού δεν επαρκούν για τις ανάγκες τους.
Ιδιαίτερα δραματική είναι η αναφορά τους στην ψυχολογική κατάσταση ορισμένων από τους κρατούμενους. Όπως γράφουν, αισθάνονται εξαντλημένοι και απελπισμένοι, ενώ κάνουν λόγο ακόμη και για σκέψεις αυτοκτονίας.
Η επιστολή έρχεται λίγες ημέρες μετά τα επεισόδια στη δομή, όταν ομάδα μεταναστών επιχείρησε να διαφύγει, προκαλώντας επέμβαση της Αστυνομίας. Σύμφωνα με την Αστυνομία, περίπου 40 άτομα κατάφεραν να βγουν από τη δομή, με 25 να συλλαμβάνονται και 15 να αναζητούνται. Κατά την επέμβαση τραυματίστηκαν πέντε μετανάστες, ενώ δύο παρέμειναν για νοσηλεία στο Νοσοκομείο Σερρών.
Την ίδια ώρα, ο Δήμος Σιντικής έχει ζητήσει το κλείσιμο της δομής, επικαλούμενος ζητήματα ασφάλειας και τις ανησυχίες κατοίκων και δημοτικής αρχής.
«Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε»
Στην επιστολή τους, οι μετανάστες απευθύνονται στον «αδελφό ελληνικό λαό» και εξηγούν τους λόγους που, όπως υποστηρίζουν, οδήγησαν στην εξέγερση.
Περιγράφουν την πολύμηνη παραμονή τους στη δομή, την αδυναμία επικοινωνίας με τις οικογένειές τους και την οικονομική τους αδυναμία να στηρίξουν τα παιδιά τους που βρίσκονται στην Αίγυπτο.
Παράλληλα, ζητούν να τους δοθεί η δυνατότητα να εργαστούν, υποστηρίζοντας ότι πολλοί από αυτούς διαθέτουν επαγγελματικές δεξιότητες και θα μπορούσαν να εργαστούν και να συμβάλουν στην ελληνική κοινωνία.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνουν στις συνθήκες διαμονής, καταγγέλλοντας ότι ζουν σε μικρούς χώρους, χωρίς επαρκή κρεβάτια και χωρίς επαρκείς εγκαταστάσεις υγιεινής.
Η επιστολή καταλήγει με έκκληση για βοήθεια και σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ολόκληρη η επιστολή
«Προς τον αδελφό ελληνικό λαό, εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στο στρατόπεδο Σιντικής
Εσείς ακούσατε για εξέγερση στη Σιντική. Τι συνέβη και γιατί;
Είμαστε στον καταυλισμό της Σιντικής.
Είμαστε εδώ 14 μήνες. Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.
Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.
Είμαστε κουρασμένοι. Είμαστε παγιδευμένοι εδώ και 14 μήνες.
Τα παιδιά μας στην Αίγυπτο δεν μπορούν να βρουν τίποτα να φάνε, και εμείς είμαστε εδώ ζώντας σαν τους νεκρούς.
Θέλουμε να βγούμε έξω και να δουλέψουμε.
Οι άνθρωποι που κάθονται κάτω από αυτόν τον ήλιο δεν έχουν θέση στα τροχόσπιτα.
Στο τροχόσπιτο μένουν πάνω από 15 άτομα και υπάρχουν τέσσερα ή πέντε κρεβάτια.
Είμαστε πάνω από 300 άτομα και μοιραζόμαστε 4 μπάνια και 3 βρύσες.
Τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν.
Πολλά είδη εντόμων, φιδιών και ερπετών κατεβαίνουν πάνω μας από το βουνό.
Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε.
Είμαστε φυλακισμένοι για πάνω από 12 μήνες και για δύο μήνες στη Λιβύη, αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς καθόλου χρήματα. Μπορείτε να το φανταστείτε; Εδώ και 14 μήνες δεν έχουμε στείλει χρήματα για το φαγητό, το ποτό, τα δίδακτρα, τα μαθήματα ή τα ρούχα των παιδιών μας.
Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη; Ζούμε εδώ με φαγητό που μόλις και μετά βίας επαρκεί για τη μέρα. Λάβαμε ένα πιάτο ρύζι, δύο μπιφτέκια και τρία αυγά για ολόκληρη την ημέρα.
Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δει τον θάνατο στη θάλασσα και έχουν υποστεί ταπεινώσεις και εξευτελισμό στα στρατόπεδα εδώ.
Και όσο για τους ανθρώπους που ήρθαν μετά από εμάς… αποδεικνύεται ότι κανείς δεν μένει στο στρατόπεδο πάνω από δύο εβδομάδες, εκτός από εμάς — εμείς είμαστε εδώ 13 μήνες. Είναι άδικο, ορκίζομαι.
Ναι, θέλουν να μας απελάσουν.
Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας.
Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας.
Όλοι είμαστε τεχνίτες και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων που είναι ικανοί στη δουλειά τους…
Γιατί να μην επωφεληθείτε από εμάς, ώστε να επωφελούμαστε κι εμείς και να πληρώνουμε φόρους;
Οι άνθρωποι εδώ είναι σαν ωρολογιακές βόμβες, αλλά κανείς δεν μας προσέχει.
Είμαστε συντετριμμένοι σωματικά, ψυχολογικά και ηθικά. Έχουμε χάσει τόσα πολλά και κανείς δεν νιώθει τον πόνο μας. Η Ελλάδα δείχνει ευσπλαχνία στα ζώα· γιατί δεν δείχνει ευσπλαχνία σε εμάς;
Δεν αξίζουμε το έλεός σας;
Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά.
Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή. Το μόνο που κάναμε ήταν να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.
Σου γράφω εκ μέρους περισσότερων από 300 ανθρώπων, των οποίων οι οικογένειες έχουν εκτοπιστεί και έχουν μείνει χωρίς χρήματα ή τα απαραίτητα για την επιβίωση, απλώς και μόνο επειδή κρατούμαστε στο “Κέντρο Φιλοξενίας” Σιντικής για το «έγκλημα» του να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.
Βοηθήστε μας, αν γνωρίζετε τι σημαίνει ευσπλαχνία, καθώς είστε η χώρα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας.
Σε ευχαριστώ, αγαπητέ μου αδελφέ».
