Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου βιώνει από τον περασμένο Ιανουάριο μία από τις δυσκολότερες απώλειες της ζωής του, καθώς έφυγε από τη ζωή η μητέρα του. Την Πέμπτη 20 Αυγούστου επέστρεψε σε αυτή την προσωπική απώλεια μέσα από μία ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση στον λογαριασμό του στο Instagram.
Δεν επέλεξε να μιλήσει μόνο για τη δική του θλίψη. Αντίθετα, χρησιμοποίησε την εμπειρία του για να απευθυνθεί σε όλους εκείνους που έχουν ακόμη τη δυνατότητα να ανοίξουν την πόρτα και να δουν μπροστά τους τη μητέρα ή τον πατέρα τους.
«Αυτό το κουδούνι δεν θα το ξανακούσω»
Το μήνυμα του παρουσιαστή ξεκινά από μια πολύ απλή καθημερινή εικόνα: τον ήχο του κουδουνιού μιας πόρτας.
Έναν ήχο που μπορεί να έχουμε ακούσει εκατοντάδες φορές και να μην του έχουμε δώσει ιδιαίτερη σημασία. Μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι ένας άνθρωπος που κάποτε χτυπούσε αυτό το κουδούνι δεν πρόκειται να εμφανιστεί ξανά πίσω από την πόρτα.
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου γράφει χαρακτηριστικά: «Εγώ αυτό το κουδούνι δεν θα το ξανακούσω…», εξηγώντας ότι η μητέρα του έφυγε από τη ζωή πριν από λίγους μήνες.
Η φράση αυτή γίνεται η αφετηρία για μια εξομολόγηση γύρω από την απώλεια, αλλά κυρίως για μια υπενθύμιση προς όσους έχουν ακόμη τους γονείς τους στη ζωή.
«Βρείτε χρόνο και πηγαίνετε να τους δείτε»
Ο παρουσιαστής καλεί τους ανθρώπους που μπορούν ακόμη να συναντήσουν τη μητέρα και τον πατέρα τους να μην αναβάλουν αυτές τις στιγμές.
Να βρουν λίγο χρόνο μέσα στην καθημερινότητα, να τους επισκεφθούν, να μιλήσουν μαζί τους και, περισσότερο απ' όλα, να τους αγκαλιάσουν.
Γιατί πολλές φορές η καθημερινότητα κάνει τις πιο σημαντικές σχέσεις να μοιάζουν δεδομένες. Η δουλειά, οι υποχρεώσεις, τα τηλέφωνα που αναβάλλονται και τα «θα περάσω κάποια άλλη μέρα» γεμίζουν τον χρόνο, μέχρι που κάποια στιγμή ο χρόνος παύει να είναι διαθέσιμος.
Αυτό ακριβώς είναι και το νόημα της ανάρτησης του Γρηγόρη Αρναούτογλου: να μην περιμένουμε την απώλεια για να καταλάβουμε πόση αξία είχαν οι πιο απλές στιγμές.
Η εικόνα μιας πόρτας που δεν ανοίγει πια
Η αναφορά στο κουδούνι είναι ίσως και ο λόγος που το μήνυμα του παρουσιαστή αγγίζει τόσο έντονα.Δεν μιλά για κάτι μεγάλο ή θεαματικό. Μιλά για μια πόρτα που ανοίγει. Για μια μητέρα που έρχεται να μας δει. Για μια αγκαλιά. Για την καθημερινότητα που, όσο υπάρχει, συχνά θεωρούμε αυτονόητη.Μόνο όταν ένας δικός μας άνθρωπος λείψει αντιλαμβανόμαστε ότι αυτά τα μικρά πράγματα ήταν τελικά τα μεγάλα.
Ο ίδιος εξομολογείται ουσιαστικά πως θα ήθελε να γνωρίζει ότι μέσα στις επόμενες ώρες θα ακουγόταν ξανά το κουδούνι και, ανοίγοντας την πόρτα, θα αντίκριζε τη μητέρα του.
Ένα μήνυμα που αφορά όλους
Η ανάρτηση δεν αφορά τελικά μόνο την προσωπική ιστορία του Γρηγόρη Αρναούτογλου.
Αγγίζει μια εμπειρία σχεδόν καθολική: την τάση των ανθρώπων να πιστεύουν ότι υπάρχει πάντα χρόνος. Χρόνος για ένα τηλέφωνο. Για έναν καφέ. Για μια επίσκεψη. Για μια κουβέντα. Για μια αγκαλιά που μπορεί να δοθεί «την επόμενη φορά». Όμως αυτή η επόμενη φορά δεν είναι δεδομένη.
Και αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό σημείο του μηνύματός του: όσο το κουδούνι μπορεί ακόμη να χτυπήσει, όσο υπάρχει ένας άνθρωπος στην άλλη πλευρά της πόρτας, αξίζει να ανοίγουμε.Γιατί κάποια στιγμή αυτό που σήμερα μοιάζει καθημερινό μπορεί να γίνει η ανάμνηση που θα θέλαμε περισσότερο από οτιδήποτε να ζήσουμε ακόμη μία φορά.
