«Καταστράφηκαν όλα. Όλα τα σπίτια μέσα κάηκαν. Πάνε τα σκυλάκια μου, μόνο αυτόν πρόλαβα».
Η μαρτυρία κατοίκου της Σίβηρης Χαλκιδικής, μπροστά στην κάμερα της ΕΡΤ, συμπυκνώνει το δράμα που εκτυλίσσεται στην περιοχή από το μεσημέρι της Πέμπτης 13 Αυγούστου. Με το ένα κατοικίδιο στην αγκαλιά και το σπίτι του να έχει χαθεί στις φλόγες, ο άνθρωπος αυτός δεν μιλά για αριθμούς, στρέμματα ή επιχειρησιακά σχέδια. Μιλά για τη ζωή του που μέσα σε λίγες ώρες άλλαξε για πάντα.
«Εδώ μέσα είναι το σπίτι μου. Πάει το σπίτι», λέει.
Και ξαφνικά η μεγάλη πυρκαγιά παύει να είναι μια ακόμη είδηση του καλοκαιριού. Αποκτά πρόσωπο.
Πίσω από κάθε σπίτι που καίγεται υπάρχει κάποιος που έβαψε έναν τοίχο, φύτεψε ένα δέντρο στην αυλή, μεγάλωσε παιδιά, φιλοξένησε φίλους, φύλαξε φωτογραφίες σε ένα συρτάρι. Πίσω από κάθε ζώο που δεν πρόλαβε να σωθεί υπάρχει ένας δεσμός, μια καθημερινή παρουσία, ένα πλάσμα που για τους ανθρώπους του ήταν μέλος της οικογένειας.
Αυτό ακριβώς κάνει τη συγκεκριμένη μαρτυρία τόσο σπαρακτική. Μέσα στην απόλυτη καταστροφή, η πρώτη σκέψη δεν είναι για τα αντικείμενα. Είναι για τα σκυλιά που έμειναν πίσω.
Η κατάσταση στη Σίβηρη παρέμενε εξαιρετικά δύσκολη, με τη φωτιά να κινείται και στις δύο πλευρές του δρόμου προς την Κασσάνδρα. Η κυκλοφορία διακόπηκε σε κομβικά σημεία, ενώ πραγματοποιήθηκαν εκτροπές από την Τροχαία. Κάτοικοι και επισκέπτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, ακόμη και μέσω θαλάσσης, καθώς οι φλόγες πλησίαζαν επικίνδυνα κατοικημένες ζώνες.
Οι πυροσβεστικές δυνάμεις ενισχύθηκαν σημαντικά, με 142 πυροσβέστες, τέσσερις ομάδες πεζοπόρων τμημάτων, 51 οχήματα, εννέα αεροσκάφη και επτά ελικόπτερα να επιχειρούν στη μεγάλη μάχη της κατάσβεσης. Στην προσπάθεια συμμετείχαν επίσης υδροφόρες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και μηχανήματα έργου.
Όμως όσο απαραίτητοι κι αν είναι οι αριθμοί για να περιγράψουν την έκταση της επιχείρησης, δεν μπορούν να περιγράψουν την απόγνωση.
Δεν μπορούν να μετρήσουν το βλέμμα ενός ανθρώπου που βλέπει το σπίτι του να γίνεται στάχτη.
Δεν μπορούν να αποτυπώσουν το σοκ εκείνου που φεύγει βιαστικά χωρίς να ξέρει αν θα έχει πού να επιστρέψει.
Και δεν μπορούν να υπολογίσουν την απώλεια ενός ζώου που δεν πρόλαβε να σωθεί.
Οι μεγάλες πυρκαγιές αφήνουν πάντα πίσω τους δύο απολογισμούς. Ο ένας είναι ο επίσημος: καμένες εκτάσεις, σπίτια, οχήματα, υποδομές. Ο άλλος δεν χωρά εύκολα σε δελτία Τύπου. Είναι οι ζωές που πρέπει να ξαναστηθούν από την αρχή, οι άνθρωποι που επιστρέφουν σε ένα οικόπεδο γεμάτο στάχτες και προσπαθούν να αναγνωρίσουν εκεί το σπίτι τους.
Στη Σίβηρη, μέσα στον καπνό και στις φλόγες, μία φράση έγινε η πιο δυνατή εικόνα της ημέρας:
«Πάνε τα σκυλάκια μου, μόνο αυτόν πρόλαβα».
Γιατί μερικές φορές η πραγματική διάσταση μιας καταστροφής δεν φαίνεται από ψηλά, στις εικόνες των εναέριων μέσων.
Φαίνεται χαμηλά, στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που κρατά σφιχτά στην αγκαλιά του ό,τι κατάφερε να σώσει.
