Μας πληγώνει η Παλαιστίνη.
Ένα παιδί που έχασε το σπίτι του.
Ένα παιδί που έχασε τους γονείς του.
Ένα παιδί που έχασε ένα χέρι ή ένα πόδι.
Και τότε έρχεται εκείνο το ερώτημα που δεν αφήνει πολλούς ανθρώπους να κοιμηθούν ήσυχοι τα βράδια:
Πώς μπορεί να συνεχίζεται αυτό;
Γιατί τα παιδιά δεν γνωρίζουν από σύνορα, στρατηγικές, στρατιωτικούς σχεδιασμούς και γεωπολιτικά συμφέροντα. Ένα παιδί γνωρίζει το χέρι της μητέρας του, το παιχνίδι, το σχολείο, τους φίλους του, ένα κρεβάτι όπου αισθάνεται ασφαλές.
Αυτά θα έπρεπε να είναι τα αυτονόητα κάθε παιδικής ηλικίας.
Κι όμως, για πάρα πολλά παιδιά στη Γάζα, το αυτονόητο έχει γίνει πολυτέλεια.
Τα παιδιά που θα μεγαλώσουν κουβαλώντας τον πόλεμο
Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα σκληρό στην εικόνα ενός ακρωτηριασμένου παιδιού.
Δεν είναι μόνο ο πόνος της στιγμής.
Είναι η σκέψη ολόκληρης της ζωής που βρίσκεται μπροστά του.
Κάποια από αυτά τα παιδιά θα μεγαλώσουν έχοντας στο σώμα τους για πάντα τα σημάδια ενός πολέμου που δεν επέλεξαν. Θα χρειαστούν επεμβάσεις, αποκατάσταση, τεχνητά μέλη, ψυχολογική υποστήριξη και ανθρώπους που θα τα βοηθήσουν να ξαναχτίσουν όχι μόνο το σώμα τους, αλλά και την εμπιστοσύνη τους στη ζωή.
Και άλλα παιδιά μπορεί να μην έχουν εμφανείς ουλές.
Θα κουβαλούν όμως διαφορετικές.
Τη στιγμή που γκρεμίστηκε το σπίτι.
Τον ήχο μιας έκρηξης.
Την απώλεια ενός γονιού.
Την αγωνία αν θα υπάρχει φαγητό.
Τον φόβο της επόμενης νύχτας.
Υπάρχουν τραύματα που δεν φαίνονται στις φωτογραφίες.
Δεν θέλουμε να συνηθίσουμε
Αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για όλους εμάς που βρισκόμαστε μακριά:
να μη συνηθίσουμε.
Γιατί ο άνθρωπος έχει έναν τρομακτικό μηχανισμό αυτοπροστασίας. Όταν βλέπει καθημερινά τον πόνο, κάποια στιγμή κινδυνεύει να τον μετατρέψει σε θόρυβο.
Άλλη μία φωτογραφία.
Άλλο ένα βίντεο.
Άλλος ένας αριθμός νεκρών.
Άλλο ένα παιδί.
Και συνεχίζουμε να σκρολάρουμε.
Όχι επειδή γίναμε ξαφνικά κακοί άνθρωποι. Αλλά επειδή η ανθρώπινη ψυχή δυσκολεύεται να αντέξει τόσο πόνο.
Κι όμως, δεν έχουμε το δικαίωμα να μετατρέψουμε τον ανθρώπινο πόνο σε καθημερινότητα.
Κάθε παιδί που χάνεται δεν είναι «άλλο ένα».
Ήταν ένας ολόκληρος μικρός κόσμος.
Είχε ένα όνομα που φώναζε κάποιος μέσα στο σπίτι.
Είχε ένα αγαπημένο παιχνίδι.
Ίσως έναν καλύτερο φίλο.
Ίσως φοβόταν το σκοτάδι.
Ίσως ήθελε να γίνει γιατρός, δάσκαλος, ποδοσφαιριστής.
Ίσως απλώς ήθελε να μεγαλώσει.
Κι εμείς συνεχίζουμε τη ζωή μας
Αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο συναίσθημα.
Εμείς θα φάμε το βράδυ.
Θα ξαπλώσουμε σε ένα κρεβάτι.
Θα αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας.
Θα εκνευριστούμε για κάτι ασήμαντο.
Θα προγραμματίσουμε τις διακοπές μας.
Και κάπου αλλού ένας γονιός μπορεί να ψάχνει το παιδί του.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να αισθανόμαστε ενοχή επειδή ζούμε.
Σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να χάσουμε την ικανότητά μας να αισθανόμαστε τον πόνο του άλλου.
Γιατί η αλληλεγγύη ξεκινά ακριβώς εκεί: όταν ένας άγνωστος άνθρωπος, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, παύει για μια στιγμή να είναι «κάποιος άλλος».
Πότε πια θα σταματήσει;
Αυτό είναι το ερώτημα.
Πότε;
Πόσα παιδιά πρέπει ακόμη να τραυματιστούν;
Πόσες οικογένειες πρέπει να διαλυθούν;
Πόσοι άνθρωποι πρέπει να χάσουν τα σπίτια τους;
Πόσα νοσοκομεία πρέπει να γεμίσουν;
Κάποτε η ανθρωπότητα είπε «ποτέ ξανά».
Να σταματήσει ο πόλεμος. Να προστατευτούν οι άμαχοι. Να σωθούν τα παιδιά. Να υπάρξει ειρήνη, δικαιοσύνη και ελευθερία.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
