Σε δυσμενή θέση βρίσκονται οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι, καθώς από το 2025 καταγράφουν τις χαμηλότερες αποδοχές και τη μικρότερη αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη — ακόμη και κάτω από χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία.
Η εικόνα που προκύπτει από ανάλυση του Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ αποτυπώνει ένα τοπίο οικονομικής στασιμότητας, με μισθούς που παραμένουν καθηλωμένοι από την περίοδο των μνημονίων, όταν είχαν υποστεί μειώσεις έως και 40%.
Παρά τις πρόσφατες αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, οι ενισχύσεις θεωρούνται περιορισμένες και εξανεμίζονται από το κύμα ακρίβειας. Την ίδια στιγμή, η απουσία 13ου και 14ου μισθού διευρύνει το χάσμα με τον ιδιωτικό τομέα, όπου οι συνολικές ετήσιες αποδοχές εμφανίζονται υψηλότερες.
Ιδιαίτερη κριτική ασκείται και στον τρόπο εφαρμογής των αυξήσεων, καθώς δεν λαμβάνουν ουσιαστικά υπόψη την προϋπηρεσία ή το επίπεδο εκπαίδευσης. Έτσι, υπάλληλοι με πολλά χρόνια εργασίας βλέπουν μικρότερες ποσοστιαίες αυξήσεις σε σχέση με νεοεισερχόμενους, γεγονός που αποδυναμώνει κάθε έννοια μισθολογικής εξέλιξης.
Το αποτέλεσμα είναι ένα Δημόσιο που χάνει την ελκυστικότητά του: αυξάνονται οι περιπτώσεις υποψηφίων που αρνούνται διορισμούς ή παραιτούνται, ιδιαίτερα σε κρίσιμους τομείς όπως η εκπαίδευση, όπου το κόστος διαβίωσης συχνά «ακυρώνει» τον μισθό.
Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων κάνουν λόγο για ανάγκη ουσιαστικών αυξήσεων και επαναφοράς των επιδομάτων, προκειμένου να ανακτηθεί η ισορροπία και να διασφαλιστεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους δημόσιους υπαλλήλους.
