Έκανε το «λάθος» ο Πάνος Ρούτσι και πήρε μια ανάσα, και προσπάθησε να γυρίσει πίσω στη ζωή για κάποιες ώρες, και άφησε για λίγο τον απερίγραπτο θρήνο του, ένα πένθος που δεν μπορείς ούτε σαν σκέψη να βάλεις στο μυαλό σου γιατί είναι απόκοσμο, άδικο, τρομακτικό και αιώνιο. Ένα πένθος που γυρίζοντας σπίτι ήταν για πάντα εκεί. Έκανε το «λάθος» ο Πάνος Ρούτσι και βγήκε ένα βράδυ έξω...
Πέταξαν μετά από πάνω μαύρα κοράκια. Όπως πετάνε πάντα πάνω από τα θύματα για να τα αποτελειώσουν. Όπως ρωτάνε τι φόραγε το θύμα όταν το βίασαν. Όπως ρωτάνε τι ήθελε το δεκαπεντάχρονο στα Εξάρχεια. Όπως ρωτάνε τι δουλειά είχε κάποιος, κάπου, με κάποιον θύτη. Όπως είπαν για την Μάγδα πως πήγε κομμωτήριο. Όπως πετάνε πάντα τα κοράκια που θέλουν τους ανθρώπους πεσμένους για να τους πατήσουν κι άλλο κάτω. Όπως τους προτιμούν θλιμμένους και πονεμένους πάντα. Όπως δεν χαίρονται ποτέ με την προσπάθεια κανενός δυστυχισμένου να γυρίσει έστω και για λίγο στη ζωή και στη χαρά. Όπως δεν αντέχουν τη δύναμη των ανθρώπων. Λες κι αν βγει κάποιος έξω μειώνεται ο πόνος, αλλάζει η συνθήκη, εν προκειμένω λες και αλλάζει η συνθήκη της δολοφονίας του Ντένι ή αλλάζει ο αγώνας που δίνει ο πατέρας του.
Έγραψε ένα υπέροχο κείμενο η Μαρία Λούκα και απομονώνω μια παράγραφο του.
«Ο Πάνος Ρούτσι με το πολύ απλό και ειλικρινές «είχα ανάγκη να βγω έξω» ξανάδωσε στο πένθος την ανθρωπινότητα, την πολυτροπικότητα, την αναπολογητικότητα και τη διεκδικητικότητα που έχει».
Ο Τίτος Πατρίκιος, στην επικαιρική του ποίηση, έχει έναν στίχο που μνημονεύω συχνά και ταιριάζει σε όλα αυτά τα μαύρα κοράκια, τα μαύρα κοράκια που πετάνε πάνω από τα θύματα και τους συγγενείς τους και τα κατασπαράζουν:
«Τι λέτε ρε μαλάκες!»
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Market Pass 2026: Πώς θα πάρετε το επίδομα για σούπερ μάρκετ
