Ο χαρακτηρισμός "γαλαζοαίματοι" χρησιμοποιήθηκε για τους αριστοκράτες του Μεσαίωνα, επειδή το δέρμα τους ήταν εξαιρετικά λευκό, σε αντίθεση με τους εργάτες και τους αγρότες που περνούσαν πολλές ώρες στον ήλιο. Η λευκότητα αυτή θεωρούνταν ένδειξη ανώτερης κοινωνικής τάξης.
Στον 8ο αιώνα μ.Χ., μεγάλο μέρος της Ισπανίας και της υπόλοιπης Ευρώπης βρισκόταν υπό την κυριαρχία Μαυριτανών, δηλαδή μουσουλμάνων από τη Βόρεια Αφρική, τη Σικελία, την Πορτογαλία και την Ιβηρική Χερσόνησο. Οι Μαυριτανοί είχαν πιο σκούρο δέρμα, ενώ οι Ισπανοί της εποχής ήταν κατά βάση λευκοί. Καθώς οι δύο πληθυσμοί αναμίχθηκαν, οι επόμενες γενιές ανέπτυξαν το χαρακτηριστικό σταρένιο χρώμα δέρματος που παρατηρείται σήμερα στους Ισπανούς.
Κάποια μέλη της ισπανικής βασιλικής οικογένειας, όμως, επέλεξαν να μην παντρευτούν με τους Μαυριτανούς και να ζουν απομονωμένοι στα βουνά της Καστίλης. Για να διατηρήσουν την ξεχωριστή τους εμφάνιση, απέφευγαν τον ήλιο, με αποτέλεσμα το δέρμα τους να παραμένει πολύ λευκό. Η διαφάνεια του δέρματος έκανε τις φλέβες τους να φαίνονται μπλε, μια λεπτομέρεια που έγινε σύμβολο της ανώτερης κοινωνικής τάξης.
Λόγω αυτής της ιδιαιτερότητας, οι ευγενείς άρχισαν να αποκαλούνται "γαλαζοαίματοι". Ο όρος πέρασε στην Ισπανία και, με τον χρόνο, υιοθετήθηκε και από την αγγλική βασιλική παράδοση, εδραιώνοντας τη φράση που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα για να περιγράψει την αριστοκρατία.
