Το αντικείμενο αυτό ονομάζεται "pizza saver" ή "pizza table" και πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η ιδέα ανήκει στην Carmela Vitale, η οποία το κατοχύρωσε το 1985, δίνοντας λύση σε ένα καθημερινό πρόβλημα: το καπάκι του κουτιού που συχνά έπεφτε πάνω στην πίτσα και κατέστρεφε την εμφάνισή της, κολλώντας στα υλικά και στο λιωμένο τυρί.
Ο pizza saver λειτουργεί ως στηρίγμα που εμποδίζει το καπάκι του κουτιού να ακουμπήσει το φαγητό. Τοποθετημένος στο κέντρο της πίτσας, αποτρέπει την παραμόρφωση της επιφάνειας, ειδικά όταν κουτιά στοιβάζονται ή μεταφέρονται υπό πίεση. Με τον τρόπο αυτό, διατηρούνται τόσο η γεύση όσο και η εμφάνιση της πίτσας αναλλοίωτες.
Κατασκευάζεται από πολυπροπυλένιο (PP), ένα ανθεκτικό και ασφαλές για τρόφιμα υλικό που δεν επηρεάζει τη θερμοκρασία ή τη γεύση. Ωστόσο, λόγω της πλαστικής του φύσης, έχουν εκφραστεί ανησυχίες για τον περιβαλλοντικό του αντίκτυπο. Παρόλο που είναι ανακυκλώσιμος, αρκετοί καταναλωτές τον πετούν στα σκουπίδια.
Ως απάντηση σε αυτές τις ανησυχίες, αρκετές πιτσαρίες πλέον χρησιμοποιούν εναλλακτικά υλικά, όπως βιοδιασπώμενα ή ακόμα και ανακυκλωμένο χαρτί, για να περιορίσουν τη χρήση πλαστικού.
Ανεξάρτητα από την κατασκευή του, ο μικρός αυτός μηχανισμός είναι μια απλή αλλά ευφυής εφεύρεση που έχει βελτιώσει αισθητά την εμπειρία της πίτσας delivery. Μπορεί να μην τον προσέχουμε πάντα, αλλά η συμβολή του στο να φτάσει η πίτσα μας ζεστή, ολόκληρη και λαχταριστή είναι καθοριστική.
