Η Κέρκυρα, αυτό το στολίδι του Ιονίου, κουβαλά μια ιστορία που αποτυπώνεται ακόμα και στο όνομά της. Το γνωστό διεθνώς “Corfu” έχει ρίζες που χάνονται στα βάθη της ιστορίας και συνδέονται άρρηκτα με τη γεωμορφολογία και την οχυρωματική κληρονομιά του νησιού.
Η εναλλακτική ονομασία “Κόρφου” ή “Corfu” δεν είναι τυχαία επιλογή. Προέρχεται από παραλλαγές της ελληνικής λέξης “Κορυφώ” και αναφέρεται στις δύο χαρακτηριστικές κορυφές του Παλαιού Φρουρίου. Αυτές οι φυσικές και ανθρώπινες οχυρώσεις αποτέλεσαν σήμα κατατεθέν του νησιού, ορατές από μακριά σε κάθε προσέγγιση.
Μετά την καταστροφή της παλιάς Κέρκυρας, που βρισκόταν κοντά στο σημερινό Κανόνι, από επιδρομές κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ., ο πληθυσμός μετακινήθηκε σταδιακά στη νέα, ασφαλέστερη θέση. Το φυσικά προστατευμένο ακρωτήριο, που αργότερα ονομάστηκε “Κορυφώ”, προσέφερε καταφύγιο και νέες προοπτικές στους κατοίκους.
Η πρώτη αναφορά στη νέα πόλη γίνεται το 968 μ.Χ., περίοδο κατά την οποία η περιοχή αποκτά στρατηγική σημασία για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Βυζαντινοί και αργότερα οι Ανδηγαυοί (1267–1386) οχύρωσαν τις δύο κορυφές, δημιουργώντας μια πανίσχυρη αμυντική δομή που καθόρισε την ιστορική εξέλιξη του τόπου.
Κατά την Ενετοκρατία (1385–1796), οι αμυντικές εγκαταστάσεις αναβαθμίστηκαν σημαντικά. Οι Ενετοί όχι μόνο ενίσχυσαν την οχύρωση, αλλά και διέδωσαν ευρύτερα το όνομα “Corfu” στη Δύση, βασιζόμενοι στη λατινική παραλλαγή της “Κορυφώ”.
Από τα χρόνια της ενετικής κυριαρχίας, το νησί καθιερώνεται διεθνώς με το όνομα Corfu, ένα όνομα που διατήρησε την ισχύ του και κατά τις μεταγενέστερες περιόδους της γαλλικής, ρωσοτουρκικής και βρετανικής παρουσίας στο Ιόνιο.
