Η έκφραση «στις ελληνικές καλένδες», συχνά και χωρίς τον προσδιορισμό «ελληνικές» χρησιμοποιείται ώστε να δηλώσει την αναβολή ενός γεγονότος και τη μετάθεσή του σε ανύπαρκτη ημερομηνία.
Οι καλένδες (λατ: calendae) αποτελούσαν τις πέντε ή επτά πρώτες ημέρες του ρωμαϊκού ημερολογίου και καθιερώθηκαν περίπου τον 5ο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με το Λεξικό Μπαμπινιώτη, προέρχονταν από τη λατινική φράση «calo luna novella», που θα πει «καλώ, ορίζω τη νέα σελήνη, την οποία εκφωνούσε ο ανώτατος ιερέας αναγγέλλοντας τη νεομηνία.
Η φράση «στις ελληνικές καλένδες» που μας κληροδοτήθηκε, σημαίνει την παραπομπή ενός ζητήματος σε ανύπαρκτη ημερομηνία, δηλαδή την αναβολή του, μια και στο ελληνικό ημερολόγιο δεν υφίσταντο καλένδες αλλά οι λεγόμενες «νουμηνίες» (έναρξη νέας σελήνης), κάτι σαν τη σημερινή πρωτομηνιά.
Η έκφραση καθιερώθηκε ήδη από τη Ρωμαϊκή εποχή για όσους ήταν αναξιόπιστοι οφειλέτες
Τακτικά, στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο συναντάμε τη φράση «στις καλένδες», χωρίς τον προσδιορισμό «ελληνικές» ή «ρωμαϊκές».
Ποια η διαφορά μεταξύ «παραπέμπω στις καλένδες» και «στις ελληνικές καλένδες»
Η διαφορά μεταξύ τους είναι λεπτή αλλά διακριτή.
Όταν χρησιμοποιούμε τη φράση «παραπέμπω στις ελληνικές καλένδες» σημαίνει τη μετάθεση ενός ζητήματος σε ανύπαρκτη ημερομηνία, δηλαδή την οριστική αναβολή του.
Ενώ όταν χρησιμοποιούμε τη φράση «παραπέμπω στις καλένδες» σημαίνει την παραπομπή σε απροσδιόριστο χρόνο.
