Πρώτη του Μάρτη ήτανε, το τρένο μεταφέρει
την Άνοιξη ολόσωμη, με δέρμα από μετάξι,
μέσα απ΄τα γέλια, μέσα απ΄τα φλερτ,
με μια μπίρα στο χέρι,
της Νιότης της αθάνατης που άφθαρτη θα μείνει,
που δεν θα μετουσιωθεί σε γνώση κι ωριμάδα
γιατί ο Χάρος χτύπησε στων Τεμπών την κοιλάδα,
κι οι ιθύνοντες πολλοί που χρόνια αδιαφορούσαν,
τώρα το βλέμμα χαμηλά,
γιατί ποτάμι ρέει κόκκινο, το αίμα αυτό της Νιότης
και όλους τους «ανεύθυνους» μεμιάς θα σκυλοπνίξει,
και η ωδίνη συγγενών, η θύμηση προσώπων,
οργίλη δύναμη είθε να γενεί το σύμπαν να σαρώσει.
Ποτέ ξανά να μην συμβεί.
«Ποτέ ξανά με τρένο».
Παναγιώτης Τσιρώνης - Φυσικός
