Alfavita Newsroom Είτε ως μαθητής λοιπόν που ξεφυλλίζει ένα βιβλίο ιστορίας, είτε ως φιλότεχνος, είτε ως απλός επισκέπτης κάποιοι μουσείου το μάτι σου έχει πέσει σε ένα κοινό φαινόμενο:
Ότι τα αγάλματα που αναπαριστούν αρχαίους Έλληνες έχουν πάντοτε μικρά πέη!
Έστω κι αν είναι πάνω σε μυώδη σώματα, είναι μικρότερα ακόμα και από το μέσο μέγεθος, γεγονός που προκαλεί πολλά ερωτηματικά.
Ποιος ο λόγος;
Η φωτογράφος Ingrid Berthon-Moine, η οποία δημιούργησε μια σειρά στην οποία απαθανάτισε τα γεννητικά όργανα αρχαίων αγαλμάτων, ανέφερε στο Hyperallergic ότι οι αρχαίοι «προτιμούσαν τα μικρά και τεντωμένα γεννητικά όργανα, σε αντίθεση με τα μεγάλα σεξουαλικά όργανα, για να δείξουν τον ανδρικό αυτοέλεγχο σε θέματα σεξουαλικότητας».
Κόντρα στο τωρινό πρότυπο που θέλει το μεγάλο μόριο σύμβολο κυριαρχίας και δύναμης, η απεικόνιση των επιφανών ανδρών της αρχαιότητας με τρόπο που δεν τους εμφάνιζε ακριβώς προικισμένους ήταν απαραίτητη για ν’ αναδειχθεί το ψυχικό τους μεγαλείο.
«Οι Έλληνες συνέδεαν τους μικρούς και χωρίς στύση φαλλούς με τη μετριοπάθεια, η οποία ήταν μία από τις αρετές που διέκρινε τη σωστή ανδροπρέπεια των Ελλήνων», έχει εξηγήσει ο καθηγητής αρχαίας ελληνικής ιστορίας, Άντριου Λίαρ.
Η ιστορικός τέχνης, Ellen Oredsson, σημείωσε για το ίδιο θέμα ότι τα άτομα με μεγαλύτερα πέη θεωρούνταν «ανόητα, άπληστα και άσχημα», ενώ ο Αριστοφάνης ανέφερε ότι τα χαρακτηριστικά των ιδανικών αρσενικών είναι «λαμπερό δέρμα, φαρδιοί ώμοι, μικροσκοπική γλώσσα, δυνατοί γλουτοί και μικρό πέος».
Και ενώ στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη το γυμνό ήταν απενεχοποιημένο, στην πορεία των χρόνων τα πράγματα άλλαξαν. Χαρακτηριστική είναι η εμπειρία ενός ιστορικού, ο οποίος ήρθε αντιμέτωπος με ένα συρτάρι γεμάτα πέη στο Βρετανικό μουσείο.
«Κατά την έρευνα για το βιβλίο μου, The Erotic Arts, ζήτησα άδεια να εξετάσω τις διάφορες περιορισμένες συλλογές ερωτικού περιεχομένου στο Βρετανικό Μουσείο», έγραψε ο λέκτορας ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Middlesex, Peter Webb, σε επιστολή του στον Guardian.
«Στο Ελληνικό και Ρωμαϊκό τμήμα μού έδειξαν το Secretum του Μουσείου, το μυστικό τμήμα όπου αποθηκεύονται όλα τα ιστορικά αντικείμενα που θεωρούνται άσεμνα. Εκεί, μεταξύ άλλων υπήρχε μια συλλογή από μαρμάρινους φαλλούς, οι οποίοι είχαν αφαιρεθεί από τα κλασικά γλυπτά από επιμελητές του 19ου αιώνα για να γίνουν κατάλληλα για έκθεση στο κοινό».
«Στον «Δαυίδ» του Μιχαήλ Άγγελου προστέθηκε ένα μαρμάρινο φύλλο συκής στις αρχές του 16ου αιώνα, το οποίο δεν αφαιρέθηκε μέχρι το 1912. Ευτυχώς, τα φύλλα συκής χρησιμοποιήθηκαν πιο συχνά από τα σφυριά από τους Ευρωπαίους επιμελητές, και πολλά έχουν πλέον αφαιρεθεί, αφήνοντας ενδεικτικές τρύπες στην ηβική περιοχή», κατέληξε ο Webb.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Γιατί τα παράθυρα στις σχολικές αίθουσες μπαίνουν αριστερά των μαθητών
