«Έσπασε, έσπασε… Έσπασε μαμά, έσπασε!», μ’ αυτή τη συγκλονιστική κραυγή μας συστήθηκε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης το 2000. Και με μια συνταρακτική ανάρτηση, 22 χρόνια μετά, μας αποχαιρέτισε: «…για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά. Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο»…
«Έφυγε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, ο ταπεινός, αλλά σπουδαίος αθλητής, ο οικογενειάρχης, ο άνθρωπος… και η εκδημία του συγκίνησε και πάλι όπως τότε - το 2000 - ο σοβαρός τραυματισμός του.
Ένας σπάνιος, σεμνός άνθρωπος και μαχητής ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, κοινοποίησε ο ίδιος το πρόβλημά του, όταν δεν ήταν πια πρόβλημα για τον ίδιο! Έσυρε το άχθος του σταυρού μόνος, με την αρωγή των οικείων του, δίχως να σκεφτεί στιγμή να δημοσιοποιήσει (και να ευτελίσει στην πολλή συνάφεια των Μέσων) την δύσβατη άνοδό του στον Γολγοθά. Ήταν πάντα σεμνοπρεπής άλλωστε.
