Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στην ψυχική υγεία. Θεσπίστηκε από την παγκόσμια ομοσπονδία ψυχικής υγείας το 1992. Μια ακόμα μέρα στο ημερολόγιο, από τόσες άλλες που έχουν οριστεί τα τελευταία χρόνια.
Όμως πόσοι από μας, έχουμε έρθει αντιμέτωποι με κάποιον ψυχικά ασθενή και ασχοληθήκαμε πραγματικά, προβληματιστήκαμε για αυτό που μπορεί να περνάει;
Οι περισσότεροι από μας χαμογελάμε και αποφεύγουμε να ασχοληθούμε. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να έχουν βρεθεί μαζί μας στον ίδιο επαγγελματικό χώρο, μπορεί να είναι αδέρφια φίλων μας, μπορεί να είναι ο ένοικος του πάνω διαμερίσματος, που ψιθυρίζουμε γι αυτόν όταν συναντήσουμε κάποιον άλλο ένοικο, μπορεί να είναι ο συνεπιβάτης μας σε κάποιο μέσο μεταφοράς, μπορεί να είναι συγγενής μας που σταματήσαμε να του τηλεφωνούμε και να τον επισκεπτόμαστε.
Ο κοινωνικός αποκλεισμός των ανθρώπων αυτών είναι ισοπεδωτικός. Χειρότερος από την ίδια την ίδια την ασθένεια. Οι δικοί τους άνθρωποι αποφεύγουν να μιλήσουν γι αυτό, γιατί τρομάζουν στην ιδέα της κοινωνικής απομόνωσης. Οι φροντιστές ψυχικά νοσούντων όταν είναι μέλη της ίδιας οικογένειας βιώνουν εγκατάλειψη, μοναξιά και απίστευτη σωματική καταρράκωση.
Αν και ο προσωπικός βοηθός ΑΜΕΑ έχει ήδη θεσπιστεί για όλες τις αναπηρίες ανεξαιρέτως, θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι που κάθε οικογένεια θα αποκτήσει την βοήθεια που της αναλογεί. Είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει άμεσα. Να ανακουφιστούν οι οικογένειες που προσπαθούν να σταθούν δυνατές για να μπορούν να αντιμετωπίσουν καταστάσεις που προκύπτουν. Η κάθε μέρα είναι ένας γολγοθάς, που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα μέχρι το τέλος.
Ο μεγάλος εφιάλτης των γονιών που έχουν την αποκλειστική φροντίδα των παιδιών τους με ψυχική ασθένεια, είναι τι θα γίνει αν πάθουν κάτι οι ίδιοι, όταν θα είναι οι ίδιοι ανήμποροι.
Και οι’’ απέξω ‘’ μόνο να κρίνουν ξέρουν. Να δικάζουν και να καταδικάζουν.
Η ‘’ αθέατη’’ αναπηρία ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζεται με καχυποψία και απέχθεια. Η στάση μας απέναντι στην αναπηρία θα πρεπε να είναι ανθρώπινη γενικά και όχι ειδικά. Για να μην νιώθει κανένας άνθρωπος κοινωνικά αποκλεισμένος, παραγκωνισμένος, μόνος.
Ενημερωνόμαστε και κατανοούμε την αθέατη αναπηρία δεν την χλευάζουμε... Δημιουργούμε ασπίδα προστασίας, αίσθημα ασφαλείας, αλληλεγγύης, ανθρώπινης αντιμετώπισης. Και να θυμόμαστε ότι όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι σ αυτην την απίστευτα απρόβλεπτη ζωή που ζούμε…
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
