Στη βάρδια της κυρίας Νικολάου δε συμβαίνουν στραβές. Δεν επιτρέπεται να κοιτάς ψηλά. Το να ονειρεύεσαι την προσωπική ανάπτυξη και την νοηματοδότηση του εαυτού μέσω της παιδείας είναι εξόχως επικίνδυνο. Θα ξυπνήσουν και οι άλλοι κρατούμενοι και θα ζητούν γράμματα. Και τι θα τις κάνουμε τις τηλεοράσεις και τα ψυγεία που βρέθηκαν στις φυλακές; Αδιάθετα θα μείνουν;
Στη βάρδια της κυρίας Νικολάου όλα λειτουργούν κανονικά. Οι κρατούμενοι στα κελιά τους. Τα βιβλία σφραγιστά. Οι υπολογιστές που δόθηκαν ως δωρεά για την τηλεκπαίδευση φυσικά δεν αφορούν τις φυλακές. Τα ανθρώπινα δικαιώματα σταματούν στην πόρτα τους.
Στη βάρδια της κυρίας Νικολάου οι επισημάνσεις της Ελληνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των ακαδημαϊκών δασκάλων δε διαβάζονται. Αυτοί δεν είναι ψηφοφόροι.
Ο λαός ψήφισε τη Νέα Δημοκρατία για να υλοποιήσει το πρόγραμμα της. Και για να είμαστε δίκαιοι τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν πάντα τα ψιλά γράμματα του προγράμματος αυτού. Ως προς αυτό, κανείς δε μπορεί να πει ότι εξαπατήθηκε.
Στη κυβερνητική βάρδια ένας άνθρωπος ζητά έναν υπολογιστή και ένα στικάκι για να διαβάσει πολιτική θεωρία και φιλοσοφία (λέτε αν ήθελε να εντρυφήσει στο συντακτικό της λατινικής η κυβέρνηση να έκανε μια έκπτωση; Μπορεί…) και το αίτημα πρέπει να επεξεργαστεί από επιτροπές νομομαθών.
Οι άνθρωποι διαμαρτύρονται, φωνάζουν:
- Μη βασανίζετε άλλο τον Δημάκη.
- Παύστε! Μας ψήφισε ο λαός.
Το «Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!» μας ενώνει. Πολλές φωνές ενώνονται και ζητούν τη δικαίωση των αιτημάτων του Β. Δημάκη, ώστε να σταματήσει την απεργία πείνας και δίψας, πριν να είναι αργά. Δε χωράνε τέτοιοι θάνατοι στη δημοκρατία μας.
