Προφανώς η διαφοροποίηση για την διαφοροποίηση είναι νεύρωση.
Το ίδιο προφανές ότι η ομοφωνία, ενίοτε είναι προϊόν “αφωνίας”.
Εκείνο που φαίνεται να διαφοροποιεί τους ανθρώπους είναι
το αυτοδύναμο, το αυτόνομο, το αυτονόητο, το αυτοτελές.
Έννοιες συναρτώμενες με κοινό παρονομαστή την αυτότητα.
Η αυτότητα ως το όντως είναι μας,
και η ταυτότητα ως ψευδής απεικόνιση του εαυτού μας.
Το αυτοδύναμο, με προϊόν την συλλογική δυναμική.
Το αυτόνομο, ως “νόμος” – κανόνας συμπεριφοράς που θέτει το άτομο αυτοβούλως στον εαυτό του.
Το αυτονόητο, ως νόηση εαυτού, και μέτρο της κοινωνικής συνείδησης.
Το αυτοτελές, ως διαδρομή τελείωσης εαυτού, με την κοινωνιολογική σημασία του όρου,
χωρίς να είναι αναγκαίο να φτάσει κανείς, στο τέλος της διαδρομής.
Όλα τα παραπάνω παραδόξως φαίνεται να αναιρούνται όταν τίθενται ψευδή διακυβεύματα.
Ακριβέστερα, από την ανάγκη αληθινών ψευδαισθήσεων.
Αρχηγός της αγέλης ο λιγότερο αγελαίος και ο περισσότερο αυτοδύναμος.
Πορεία με σημείο αναφοράς, το υπέρτατο αγαθό, την ελευθερία.
Κατάληξη , η αυτοδέσμευση στο ανύπαρκτο άλλο τι.
Ένα τι που θα μπορούσε να παραγάγει το τίποτε κι αυτό με την σειρά του το κάτι.
Αγέλες πολλές. Υπέρτερες όλων οι κομματικές, με ποσοτικό κριτήριο τον βαθμό συσπείρωσης.
Το ενδιαφέρον και α-ληθές, κατά κανόνα, της μειοψηφίας και η λήθη, κατά κανόνα, της πλειοψηφίας.
Φυσικό βέβαια το αγελαίο με βιολογικούς όρους,
φυσικό όμως και το ανθρώπινο, που κατέχει την υψηλότερη βαθμίδα στην κλίμακα της Εξέλιξης.
Αυτό που φαίνεται να έχει χαθεί, είναι η αναλογία κλίμακας.
Το ανάλογο και το ομόλογο.
Το ταξικό και το εντροπικό.
Το έλασσον και το μείζον ως όψεις του ίδιου νομίσματος.
Το ορατό και το αόρατο ως ανάγνωση του Φωτός σε δυϊκό αριθμό.
Εν τέλει το τι, το τίποτε και το κάτι.
Οι πρώτες ύλες δημιουργίας της συζυγίας ανθρώπου και Φύσης
και του σύνολου ορατού και αόρατου κόσμου.
