«Ναι αλλά αν ήταν η κόρη σου/το παιδί σου...»
Αυτό το «επιχείρημα» κατά κανόνα επιστρατεύεται απέναντι σε οποιαδήποτε αντίληψη θέτει το αδιέξοδο της αυτοδικίας και ττης λογικής «οφθαλμός αντί οφθαλμού».
Κανένας δεν μπορεί να βιώσει, ούτε έστω να φανταστεί τον ασύλληπτο πόνο της απώλειας ενός οικείου προσώπου, με έναν τρόπο τόσο βάναυσο, απάνθρωπο, κτηνώδη. Πολύ περισσότερο, φαντάζει δύσκολο να αναλογιστεί κανείς την οδύνη ενός γονέα που χάνει το παιδί του: Καμία αντίδραση, κανένα συναίσθημα, κανένα ανάθεμα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «ακραίο», «αδικαιολόγητο», «ανεπίτρεπτο».
Και γι' αυτό τον λόγο, η στάση του πατέρα της Ελένης Τοπαλούδη διδάσκει την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια: Επιλέγοντας να μετριάσει τα πιο άγρια ένστικτα που αυθόρμητα ξυπνούν οι εικόνες του ξυλοδαρμού του βιαστή της κόρης του λέει τα εξής:
«Αλίμονο αν πάμε να γίνουμε μια κοινωνία ζούγκλας. Συμμερίζομαι την οικογένεια του 19χρονου».
Δεκτή η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους φορείς σωφρονισμού/απόδοσης δικαιοσύνης. Δεκτό το αίσθημα αδικίας, όπως και οι υπομνήσεις για περιπτώσεις δραστών που ποτέ δεν τιμωρήθηκαν ουσιαστικά, αλλά έπεσαν στα «μαλακά». Όμως η αυτοδικία και ο «νόμος της ζούγκλας» δεν μπορεί να είναι αντίβαρο. Πολύ περισσότερο, ένας βιασμός δεν μπορεί να αποκαταστήσει την δικαιοσύνη, αν έχει προηγηθεί ένας άλλος βιασμός (ακόμη και αν δεν επιβεβαιώνεται ο βιασμός του 19χρονου κατηγορούμενου, υπήρξαν αρρωστημένες τοποθετήσεις επικρότησης/επιδοκιμασίας).
Κρινόμαστε για την στάση μας και τις αξίες μας. Ακόμη και σε αυτούς που αισθανόμαστε ότι καταπατούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τον πιο βάναυσο τρόπο. Ίσως, μάλιστα, να κρινόμαστε πολύ πιο ουσιαστικά όταν πλησιάζουμε στα όρια της ηθικής μας τάξης και των καταστάσεων που μπορούμε να αποδεχτούμε. Αν τα κατάφερε (και με το παραπάνω) ο Γιάννης Τοπαλούδης από την πιο δύσκολη θέση που μπορεί να τεθεί ένας άνθρωπος, τότε μπορούμε και εμείς, που απλώς παρατηρούμε, σχολιάζουμε, κρίνουμε.
Υ.Γ: Τονίζεται ξανά πως ο Γιάννης Τοπαλούδης είναι υπεράνω κρίσης και κριτικής. Ακόμη και αν επέλεγε σε μια στιγμή απίστευτου πόνου να προκρίνει την αυτοδικία, η στάση του θα ήταν κατανοητή. Και γι' αυτό τον λόγο, εξαίρεται και αποτελεί υπόδειγμα.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
