Πάνω απ΄όλα το προσωπικό - κοινωνικό - φυσικό σύμπαν

Πρωτομεγάλωσε μέσα στη φύση, στα χωράφια και στους λόφους – μικρό το χωριό του μα και το σπίτι του έξω απ’ αυτό ήταν, γι’ αυτό που κάθε φορά πήγαινε για δουλειές στο χωριό είχε μια περίεργη συστολή. «Όλοι εμένα θα κοιτάνε», σκεπτόταν ξανά και ξανά και πρόσεχε μην κάνει κανένα λάθος στη συμπεριφορά του και ήταν πάντα …έτοιμος να κοκκινίσει, αν κάποιος του μιλήσει.

Μεγάλωνε και προσπαθούσε να κατανοεί όλο και πιο πολύ την πραγματικότητα, να την ερμηνεύει και να τη μεταπλάθει στη συνέχεια με τη ασυγκράτητη φαντασία του – να φτιάχνει το μείγμα της ζωής καταπώς το ονειρευότανε. Μια πραγματικότητα ήξερε – και δεν φανταζόταν ότι θα υπάρχει και άλλη…

Σα σπούδαζε και άρχισε να μπαίνει μέσα στις φοιτητικές ιστορίες συνειδητοποίησε και μια άλλη πραγματικότητα, την κοινωνική, αυτή που φτιάχνει ο άνθρωπος. Την αντιλαμβανόταν ως μέρος της φυσικής πραγματικότητας, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αυτή είχε τη δική της ιδιαιτερότητα, την ιστορία που έγραφε ο άνθρωπος. Και ο ερχομός της τηλεόρασης, αν και άλλαξε το τοπίο του σύγχρονου πολιτισμού, τη θεώρησε ως μέρος της φυσικο-κοινωνικής πραγματικότητας, ως ένα ξεχωριστό παράθυρο για τις τηλε – προσεγγίσεις της πραγματικότητας…

Μα το Διαδίκτυο γεμάτο Σειρήνες ήταν, γλυκές και γοητευτικές. Υπόσχεται τα πάντα: γράψιμο και διάβασμα όσο θες, δωρεάν τα περισσότερα αναγνώσματα, ούτε στυλό ούτε χαρτί. Ένας κόσμος ολόκληρος έτοιμος να τον κατακτήσει. Έγινε βουλημικός στο κάλεσμα του ψηφιόκοσμου. Βιβλία κατέβαζε – μη χαλάσουν οι πλατφόρμες, να τα έχει στο σκληρό του δίσκο. Πότε θα τα διάβαζε; Ούτε που ‘ξερε. Δεν ήθελε να το σκέπτεται. Χιλιάδες άυλα βιβλία – ταξινομημένα σε κατηγορίες, και τα κλασικά μόνα τους ξεχωριστά. Κοίταζε ξανά και ξανά τα έντυπα βιβλία στις βιβλιοθήκες του. «Μα τι κάνεις εκεί;», του φώναζαν – ναι του φώναζαν τα αγαπημένα του βιβλία και από κοντά τα αδιάβαστα βιβλία, που ήταν τόσα πολλά…

Ταξιδεμένος στις ονειροφαντασίες του από τότε που ήτανε μικρός, παρασύρθηκε. Του δόθηκαν δυνατότητες περισσότερες απ’ όσες είχε φανταστεί. Σε βιβλιοθήκες πανεπιστημίων έμπαινε, αρχειακό υλικό εύρισκε, επιστημονικά, φιλοσοφικά βιβλία ενθυλάκωνε στους ψηφιακούς φακέλους του, αχόρταγος διάβαζε όλο και πιο διαγώνια όλο και πιο επιπόλαια. «Καταναλώνεται η Γνώση ή είναι πάντα δημιουργική»; Ήξερε την απάντηση. Αλλά το άγχος του για όλο και πιο πολύ διάβασμα: συνέχεια μπροστά του. «Πώς θα προλάβω; Μα πρέπει να διαβάσω και για τους παλιούς καιρούς της φτώχειας, που δεν είχα εξωσχολικά βιβλία».

Ευφορία συναισθήματος, αντάριασμα πνεύματος. «Μα κάτι δεν πάει καλά…», σκεπτόταν ξανά και ξανά. Του πήρε κάμποσες ημέρες και νύχτες, μα το βρήκε. «Δεν μπορεί ο ψηφιόκοσμος να είναι μπροστά από τη φαντασία μου. Δεν θα τρέχω πίσω από τις ατέλειωτες δυνατότητες και προσφορές του διαδικτύου. Να μην κυριεύσουν τη φαντασία μου οι εικονικές φαντασιώσεις. Να μπορώ να στοχάζομαι. Να ονειρεύομαι έξω από το εικονικό. Το εικονικό δεν είναι δικό μου – είναι δανεικό. Με δάνεια δεν προκόβει η σκέψη μου…

Να διαβάζω βιβλία στοχασμού, που το πνεύμα καλλιεργούν, που έκσταση δημιουργούν. Να τα μελετώ, να συζητάω με τον συγγραφέα, να προβληματίζομαι, να γράφω τις δικές μου ιδέες, που είναι ατέλειωτες και έκφραση ζητούν. Ναι, εικονικό – ψηφιακό – διαδικτυακό μου μικροσύμπαν είσαι καλοδεχούμενο, συμπλήρωμα θα γίνεις. Δεν θα μου αντικαταστήσεις το φυσικό – κοινωνικό – προσωπικό μεγασύμπαν μου, το δικό μου πραγματικό Σύμπαν».