Στον ελληνικό αθλητισμό έχουμε πια μια αξιοθαύμαστη σταθερότητα: αλλάζουν οι πρωταγωνιστές, αλλάζουν τα αθλήματα, αλλάζουν οι καταγγελίες, αλλά το έργο παραμένει το ίδιο.
Σκάνδαλα, ψίθυροι, έρευνες και, στο τέλος, η γνωστή ελληνική συνταγή: όλοι δηλώνουν έκπληκτοι, όλοι ζητούν διαλεύκανση και κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει τίποτε.
Ένα σύστημα που αυτοθαυμάζεται για τις επιτυχίες του, αλλά δυσκολεύεται να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Αυτή τη φορά, στο επίκεντρο βρίσκεται το ελληνικό μπάσκετ, αφήνοντας για λίγο στο ποδόσφαιρο τους συνήθεις «επαίνους».
Δημοσιεύματα αναφέρονται σε έρευνα για πιθανή χειραγώγηση αγώνων και καταγγελίες που αγγίζουν πρόσωπα της διοίκησης και της διαιτησίας.
Περίπου πενήντα αναμετρήσεις φέρονται να εξετάζονται, ακόμη και σε παιδικές, εφηβικές και σχολικές διοργανώσεις.
Οι καταγγελίες δεν αποδεικνύουν ενοχή, απαιτούν όμως απαντήσεις. Γρήγορες, σαφείς και τεκμηριωμένες.
Όχι τις συνήθεις καθυστερήσεις, τις υπεκφυγές και τις θεατρικές διαβεβαιώσεις περί «μηδενικής ανοχής».
Στην Ελλάδα, άλλωστε, η μηδενική ανοχή έχει γίνει τόσο ελαστική, ώστε να χωράει σχεδόν τα πάντα. Η ατιμωρησία έχει γίνει πια θεσμός.
Το πραγματικά ανησυχητικό δεν είναι μόνο όσα ερευνώνται στο οργανωμένο μπάσκετ, αλλά και η πιθανότητα να έχουν εμπλακεί στην υπόθεση σχολικοί αγώνες.
Εκεί όπου υποτίθεται ότι τα παιδιά μαθαίνουν την ευγενή άμιλλα, τον σεβασμό στους κανόνες και την αξία της προσπάθειας.
Εκεί όπου οι μεγάλοι οφείλουν να διδάσκουν με το παράδειγμά τους και όχι να παραδίδουν μαθήματα για το πώς παρακάμπτονται οι κανόνες όταν το έπαθλο είναι αρκετά δελεαστικό.
Στον τελικό του Πανελληνίου Σχολικού Πρωταθλήματος στην Πάφο, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η μία ομάδα εκτέλεσε 52 ελεύθερες βολές έναντι μόλις 20 της αντιπάλου της, ενώ ο καλύτερος παίκτης της δεύτερης αποβλήθηκε με τεχνικές ποινές.
Οι αριθμοί δεν αποδεικνύουν από μόνοι τους παρατυπία. Είναι, όμως, αρκετοί για να απαιτούν εξηγήσεις, ιδίως όταν μια σχολική διάκριση συνδέεται με συμμετοχή σε παγκόσμια διοργάνωση και πολύτιμα μόρια για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια.
Το σχολείο καλείται να καλλιεργήσει την αξιοκρατία, την ώρα που το αθλητικό περιβάλλον κινδυνεύει να την παρουσιάσει στα παιδιά ως ωραία λέξη για τις σχολικές εκθέσεις.
Και όταν διερευνώνται καταγγελίες για εικονικές συμμετοχές μαθητών με στόχο την εξασφάλιση προνομίων, το ζήτημα παύει να αφορά μόνο ένα πρωτάθλημα.
Αφορά την αξιοπιστία τόσο του αθλητισμού όσο και της ίδιας της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Τι μάθημα παίρνει ένας έφηβος απ' όλα αυτά;
Ότι η προσπάθεια δεν αρκεί;
Ότι οι κανόνες ισχύουν για τους αδύναμους, ενώ οι εξαιρέσεις φυλάσσονται για τους ισχυρούς;
Ότι δεν έχει σημασία πώς κερδίζεις, αρκεί να κερδίσεις;
Αν αυτό είναι το μήνυμα, τότε ας πάψουμε να μιλάμε για αθλητική παιδεία. Πρόκειται για εκπαίδευση στον κυνισμό.
Οι αρμόδιοι δεν οφείλουν να καταδικάσουν κανέναν πριν αποδειχθούν οι ευθύνες του. Οφείλουν, όμως, να ερευνήσουν ανεξάρτητα, γρήγορα και σε βάθος, να δημοσιοποιήσουν τα πορίσματα και να λογοδοτήσει όποιος αποδειχθεί ότι παρανόμησε. Χωρίς ασυλίες, συμψηφισμούς και το βολικό «θα περιμένουμε να δούμε» μέχρι να περάσει η επικοινωνιακή καταιγίδα.
Η αναμονή και η ατιμωρησία, άλλωστε, αποτελούν το εθνικό μας άθλημα.
Μόνο που εδώ δεν απονέμονται μετάλλια, απονέμεται σιωπηρά άφεση ευθυνών.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα παιδιά κινδυνεύουν να χάσουν την πίστη τους στους κανόνες.
Είναι ότι βλέπουν μπροστά τους ενηλίκους να τους επικαλούνται όταν τους συμφέρει και να τους παρακάμπτουν όταν τους εμποδίζουν.
Έτσι, το γήπεδο που θα έπρεπε να διδάσκει την αξία της προσπάθειας κινδυνεύει να γίνει το πρώτο φροντιστήριο για τις «πλάτες», τις εξαιρέσεις και τις νίκες με κάθε τίμημα.
Τότε, ας μην απορούμε γιατί η αξιοκρατία μοιάζει στα μάτια των παιδιών με κακόγουστο ανέκδοτο και φεύγουν τρέχοντας στο εξωτερικό.
Δεν το επινόησαν εκείνα. Το έμαθαν από τους μεγάλους, στους χώρους όπου η Παιδεία θα έπρεπε να διδάσκει δικαιοσύνη, ισονομία και ήθος.
Και το πιο οδυνηρό είναι πως, αυτή τη φορά, το μάθημα δεν χρειάστηκε καν αίθουσα διδασκαλίας. Δόθηκε στο γήπεδο.
️Υ.Γ1: Το σκάνδαλο στο ελληνικό μπάσκετ αναδίδει τη δυσωδία ενός συστήματος που φαίνεται να σαπίζει από τις ρίζες του.
Τα σχολικά πρωταθλήματα; Παλιά πληγή!
Αγώνες που θα έπρεπε να διδάσκουν ήθος, αλλά έχουν σημαδευτεί ακόμη και από περιστατικά ντόπινγκ μαθητών - πρωταθλητών, με έπαθλο πολύτιμα μόρια για μια θέση στα ΑΕΙ.
Η Παιδεία σε νέες, πρωτότυπες περιπέτειες!
Τώρα, η υπόθεση του μπάσκετ γεννά και πολιτικά ερωτήματα για πιθανές διασυνδέσεις με τον πρωθυπουργό και το περιβάλλον του, ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις και τεκμηρίωση, όχι υπεκφυγές.
Χθες, το Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο και οι σοβαρές εθνικές του προεκτάσεις.
Σήμερα, το σκάνδαλο του μπάσκετ σε πρώτο πλάνο, με τα κανάλια να εξαντλούν τον τηλεοπτικό τους χρόνο. Μία βολική εναλλαγή θεμάτων. Σύμπτωση ή επικοινωνιακός αποπροσανατολισμός;
Πόσες φορές θα αλλάξει το έργο στην τηλεόραση και στα άλλα ΜΜΕ, ενώ τα κρίσιμα εθνικά ζητήματα κινδυνεύουν να κατεβούν από τη σκηνή χωρίς να έχουν δοθεί απαντήσεις;
Υ.Γ.2: Από τα σχολικά γήπεδα μέχρι τα πανεπιστήμια, η αξιοκρατία δοκιμάζεται και ο πελατειασμός δεσπόζει. Οι πιέσεις για χιλιάδες προσλήψεις στα ΑΕΙ έρχονται να εξυπηρετήσουν ημετέρους, υπό την πίεση και των εκλογικών σκοπιμοτήτων (εφ. "Καθημερινή"). Παντού αναζητούνται «παραθυράκια» και πολιτικές πλάτες. Η αξιοκρατία έχει καταντήσει ανέκδοτο και η εξουσία γραφείο τακτοποίησης ημετέρων. Τελικά, το σάπιο πελατειακό κράτος δεν αλλάζει, απλώς αλλάζει γήπεδο!
