Πολύ συχνά ακούω και διαβάζω στα social media σχόλια του τύπου: “Όσοι σπουδάζετε παιδαγωγικά ασχολείστε με παραμυθάκια και τραγουδάκια” ή “Οι δάσκαλοι δεν κάνουν και τίποτα το φοβερό...πληρώνονται για να κάθονται”. Στην πραγματικότητα τα σχόλια αυτά μπορεί να προκαλέσουν εκνευρισμό, λύπη, ακόμη και σύγχηση σε έναν μελλοντικό εκπαιδευτικό.
Εγώ, όμως, έχοντας την ιδιότητα αυτή, επιλέγω να τα μετατρέψω σε τροφή για σκέψη και να αναρωτηθώ σε βάθος: “Γιατί να γίνω δασκάλα;”. Ο ρόλος μας, πέρα από το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό- “να μάθουμε στα παιδιά γράμματα”, είναι πολυδιάστατος. Ωστόσο, δε θέλω να σταθώ σ’ αυτό.
Εκείνο που με απασχολεί και μου προκαλεί δέος για το επάγγελμα είναι η επιρροή που ασκούμε στις παιδικές ψυχές και κυρίως- μια φράση που ειπώθηκε πολλές φορές από τους καθηγητές μου- το ότι θα χρειαστεί να σώσουμε ανθρώπινες ζωές. Η φράση αυτή, θεωρώ πως για τους περισσότερους έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Πράγματι, αν ένα παιδί προέρχεται από ένα κακοποιητικό, οικογενειακό περιβάλλον, η μόνη του ελπίδα να ξεφύγει είναι να το παρατηρήσει ο δάσκαλός του και να το στηρίξει.
Από την άλλη, εάν ένα παιδί βιώνει εκφοβισμό στο σχολείο, το κύριο πρόσωπο που μπορεί να εντοπίσει το πρόβλημα και να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την επίλυση του είναι ο δάσκαλος. Εάν ένα παιδί προέρχεται από μια οικονομικά ευάλωτη οικογένεια, εκείνος που μπορεί να παρέμβει και με λεπτή διακριτικότητα να αποφύγει τη στοχοποίηση του...είναι ο δάσκαλος.
Αυτά και χιλιάδες ακόμη πράγματα μπορώ να σκεφτώ για το φορτίο που “κουβαλάει στις πλάτες του” ο δάσκαλος. Πρόκειται για ένα έργο αλτρουϊστικό, που εκτός από τον χώρο του σχολείου το μεταφέρεις και αλλού: στο σπίτι, στις εξόδους, ακόμη και στον ύπνο σου. Είναι ένα έργο “καρδιάς” που επιθυμώ με πολλή αγάπη και θαυμασμό να τελέσω.
Γι΄αυτό...θέλω να γίνω δασκάλα.
Μαριαλένα Κουτσούκου Προπτυχιακή φοιτήτρια Παιδαγωγικό τμήμα δημοτικής εκπαίδευσης Ε.Κ.Π.Α.
