Ο κόσμος αλλάζει με ταχύτητες που δυσκολεύομαι να συλλάβω, πόσο μάλλον να προλάβω να τις αποκωδικοποιήσω, να τις κατανοήσω και να αναστοχαστώ πάνω σε αυτές!
Συνεχώς εμφανίζονται καινούρια πράγματα, πολύ ενδιαφέροντα, εξόχως χρήσιμα, που δυνητικά αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνω την καθημερινότητα μου τόσο στον κοινωνικό όσο και στο εργασιακό μου βίο.
Πριν προλάβω καλά καλά να εξοικειωθώ με μια τεχνολογική εξέλιξη που μόλις αναδύθηκε… μια άλλη ακόμα περισσότερο υποσχόμενη πρόκληση (challenge…το λένε σήμερα) με καλεί να την ψηλαφίσω…και γιατί όχι να την κατακτήσω…ή μήπως δεν είναι έτσι τελικά;
Μια πάω από εδώ, μια με τραβάει από εκεί… πολλές φορές αισθάνομαι σαν μια ζαλισμένη μελισσούλα στο νοτιά που περιτριγυρίζει αμέριμνη μεν, με δυσκολία δε, τα λουλούδια χωρίς να μπορεί τα τρυγήσει – καθώς δεν υπάρχει χρόνος - στα απέραντα καταπράσινα λιβάδια των παιδικών μου χρόνων, που δεν είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού πια. Σα να προσπαθούν συστηματικά να με πείσουν πως δεν υπήρξαν ποτέ…Μήπως τελικά έχουν δίκιο;
Την ώρα που προσπαθώ να κατανοήσω το καινούριο το οποίο συνεχώς μεταβάλλεται, την ίδια στιγμή νιώθω πως όλος αυτός ο νέος αλγοριθμικός πολιτισμός επιχειρεί να αλώσει τα «ιερά και τα όσια» των δικών μου πιστεύω, και τέλος πάντων για να μην ακουστώ υπερβολικός, έχει εισβάλει και κατακτά μέρα με την ημέρα τον χρόνο μου, τον χώρο μου, τον ψυχισμό μου, το είναι μου …
Μήπως είμαι υπερβολικός; Δεν ξέρω, δεν δύναμαι να το γνωρίζω, επιτρέψτε όμως μου να γράψω αυτό που αισθάνομαι χωρίς φίλτρα.
Τι να πρωτοσκεφτώ, τι να πρωτοπώ ….και τελικά μήπως αυτό είναι το πρόβλημα; Ότι δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε αλλά τρέχουμε, τρέχουμε αλαφιασμένοι πίσω από αυτό το κάτι, το οποίο αλλάζει με απίστευτη ένταση και συχνότητα και προκαλεί συνεχώς τις όποιες αντοχές μας…
Είναι σαν έχεις προσκληθεί σε ένα δείπνο και να έρχονται συνεχώς νέες γεύσεις, που πριν προλάβει ο ουρανίσκος σου να τις αξιολογήσει στοιχειωδώς (λέμε τώρα), ο σερβιτόρος τις αποσύρει αγενώς κατά κάποιο τρόπο και πάντως χωρίς να σε ρωτήσει, (αυτός είναι ο αλγόριθμος του σερβιτόρου σου λέει ο άλλος….). Και φέρνει ασταμάτητα και άλλες και άλλες και άλλες γεύσεις.
Και τελικά δεν προλαβαίνεις να γευτείς και να απολαύσεις τίποτα…ή σχεδόν τίποτα…
Κάτσε ρε φίλε, θα μας τρελάνεις τώρα… σε κάλεσε κανείς σε τέτοιο πλουσιοπάροχο τραπέζι;
Όχι, είναι η αλήθεια…
«Νά 'χαμε να λέγαμε».
Τέλος πάντων, μην με τρολάρεις, χάνω τον ειρμό μου…
Δεν πτοούμαι θα στο πως αλλιώς: Είναι σαν να πας κινηματογράφο, η να κάθεσαι στον καναπέ του σπιτιού σου και αντί να δεις μια ταινία με αρχή μέση και τέλος, βομβαρδίζεσαι συνεχώς από τρέιλερ, τρέιλερ και πάλι τρέιλερ.
Και αυτό είναι το έργο τα συνεχή trailers!
Σαν τα reels ένα πράγμα ή τα TikToks..
Τι εθισμός και αυτός, βυθίζεσαι στην αβάσταχτη ελαφρότητα ενός φαινομενικά ασύνδετου, τυχαίου περιεχομένου, το οποίο, με το συμπάθειο δηλαδή, ούτε ασύνδετο ούτε τυχαίο είναι καλέ μου φίλε.
Ο αλγόριθμος επιλέγει το συνεχώς εναλλασσόμενο περιεχόμενο που βλέπεις να «σρολάρει» στην οθόνη σου, καθώς με κάποιο «μαγικό» τρόπο προβλέπει τι ενδιαφέρει εσένα με βάση το «προφίλ» σου.
Θα μου πεις, μην ανησυχείς, δες το σαν ευγενική χορηγία μιας αναδυόμενης τεχνολογίας που προβλέπει τι θα ήθελες να δεις σε πραγματικό χρόνο και στο σερβίρει στο πιάτο.
Sorry, τι ψάχνεις; Ψύλλους στα άχυρα;
Ίσως έχεις δίκιο, δεν βαριέσαι, όλοι οι αλγόριθμοι ίδιοι είναι…
Και όμως…..Σε κάποιο στιγμιαίο ανασήκωμα των ματιών μου από την οθόνη, αποσπώμενος από το συνεχές «σκρολάρισμα» κοιτάζοντας ασυναίσθητα το ταβάνι, αναρωτήθηκα: Και πως προβλέπει ο αλγόριθμος τι θα ήθελα να δω, με ποια κριτήρια γίνεται κάτι τέτοιο, πότε έδωσα μια τέτοια συγκατάθεση και σε ποιους;
Τώρα που τα συζητάμε, συνειδητοποιώ ότι όταν σταματώ και βλέπω ένα reel στην οθόνη μου, σε λίγη ώρα εμφανίζονται και άλλα σχετικά με αυτό. Σαν τα κλικ και τα cookies, στις μηχανές αναζήτησης. Που τις θυμήθηκα πάλι αυτές; Έχει απομείνει καμία εν ζωή, η απλώς είναι εκεί για να πηγαίνω σε λειτουργία A.I;
Ρε φίλε θα μας τρελάνεις; Αντί να λες ευχαριστώ, που στα δίνουν τζάμπα στο πιάτο, ψάχνεσαι κιόλας;
Όχι μεγάλε, δεν έτσι ακριβώς…
Μήπως, λέμε τώρα, σε κάποιο server ενός κοστοβόρου ενεργειακά και περιβαλλοντικά data center μιας εταιρία κολοσσού, έχει διαμορφωθεί με κάποιο τρόπο η εικόνα μου, το «ψηφιακό μου είδωλο», με βάση τις προτιμήσεις μου, το είδος των reels που μου εκλύουν την προσοχή, και τον χρόνο που αφιερώνω σε αυτά;
Και με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά του δικού μου εξατομικευμένου προφίλ, οι «αλγόριθμοι της πρόβλεψης» (predictive algorithms) επιλέγουν για μένα το περιεχόμενο που δυνητικά θα ταιριάζει στο προφίλ μου;
Να υποθέσω ότι όλους αυτούς τους ανθρώπους από διάφορα μέρη του κόσμου, με παρόμοιο με μένα προφίλ θα μάς έχουν ταξινομήσει σε κάποια ομάδα;
Λες;
Τι τίτλο θα μπορούσε να έχει αυτή η ομάδα στην οποία με έχουν κατατάξει;
Και ποιοι είναι αυτοί που ταιριάζουν με το δικό μου προφίλ;
ΑΣΕ καλύτερα, μια χαρά είμαι εδώ…., δεν έχω χρόνο για τέτοιες ανησυχίες.
Εντάξει μην το παρακάνουμε κιόλας, αλλά νομίζω ότι δικαιούμαι να μάθω ποιο είναι αλήθεια το προφίλ μου και σε ποια ομάδα με έχουν κατατάξει.
Να ρίξω έστω μια ματιά στα κλεφτά που λέει ο λόγος…
Λες να εντοπίσω εκεί στο προφίλ μου τίποτα υποσυνείδητα μοντέλα συμπεριφοράς; Δεν είμαστε καλά…
Και τέλος πάντων ποιος έχει πρόσβαση στο προφίλ μου; Πως το αξιοποιεί;
Και γιατί δεν ρωτάς το ChatGpt να σου λύσει όλες αυτές τις απορίες;
ΑΣΕ καλύτερα, μια χαρά είμαι εδώ…., δεν έχω χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες.
Ίσως φίλε μου να έχεις δίκιο τελικά. Ας επιστρέψω ήσυχα ήσυχα στην ασφάλεια της οθόνης μου και τον αγαπημένο χυλό των reels που ταιριάζουν στο προφίλ μου…
Άλλωστε είμαι ένας νοήμων και φιλήσυχος πολίτης σε αυτήν την Αλγοριθμική Κοινωνία της Πρόβλεψης, που καταναλώνω απίστευτο χρόνο σε αυτά που οι άλλοι επιλέγουν για μένα με βάση το προφίλ μου, αλλά δεν έχω διάθεση φίλε μου να διερευνήσω το πως και το γιατί.
ΑΣΕ καλύτερα, μια χαρά είμαι εδώ…., δεν έχω χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες.
Επιστρέφω στην αβάσταχτη ελαφρότητα των reels να περάσω ανώδυνα τον χρόνο μου. σκρολάροντας στο διηνεκές…
Να σε ρωτήσω κάτι; Με ποιον μιλάς τόση ώρα?
Με τον εαυτό μου…..
Υπαρκτό δηλαδή πρόσωπο…Πάλι καλά.
Υπαρκτό αλλά μη προβλέψιμο καλέ μου φίλε.
Τα σέβη μου..
Επισήμανση: Το κείμενο που ακολουθεί διαμορφώθηκε στο σύνολο του, χωρίς τη συνδρομή εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης σε οποιαδήποτε στάδιο της συγγραφής του.
