Τετράδια με πολύχρωμα σχέδια, δείγματα κεντήματος, μικρά εργαλεία ξυλογλυπτικής και σχολικές κατασκευές σώζονται στις συλλογές του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης. Μας μεταφέρουν σε ένα σχολείο όπου τα παιδιά μάθαιναν και με τα χέρια τους.
Έκοβαν και δίπλωναν χαρτί, ύφαιναν λωρίδες, σχεδίαζαν, κεντούσαν, σκάλιζαν ξύλο ή φρόντιζαν τον σχολικό κήπο. Κάθε εργασία απαιτούσε να παρατηρήσουν, να μετρήσουν, να δοκιμάσουν και συχνά να αρχίσουν ξανά. Η υπομονή και η επιδεξιότητα καλλιεργούνταν μέσα από την ίδια την πράξη.
Αυτή η πλευρά του παλιού σχολείου αξίζει να τη θυμόμαστε. Χρειάζεται, όμως, να δούμε και ποια παιδιά είχαν πρόσβαση σε κάθε δραστηριότητα. Τα κορίτσια διδάσκονταν κυρίως εργόχειρο και οικοκυρικά, ενώ τα αγόρια ασχολούνταν συνήθως με τα Τεχνικά και το ξύλο. Μαζί με τις δεξιότητες, το σχολείο μετέδιδε τις προσδοκίες της εποχής για το μέλλον τους.
Σήμερα μπορούμε να κρατήσουμε τη χαρά της δημιουργίας και να την προσφέρουμε σε όλα τα παιδιά, χωρίς να ορίζουμε τι «ταιριάζει» σε κορίτσια και αγόρια.
*Διευθύντρια Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
