Υπάρχουν ιστορίες που, ανεξάρτητα από το αν βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, καταφέρνουν να μεταφέρουν διαχρονικά μηνύματα ζωής. Μία από αυτές είναι και η ιστορία που αποδίδεται στον Μαχάτμα Γκάντι από τα χρόνια των σπουδών του στη Νομική, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Σύμφωνα με τη διήγηση, ένας καθηγητής που δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια προς τον νεαρό φοιτητή αναζητούσε συνεχώς αφορμές για να τον μειώσει. Ωστόσο, κάθε προσπάθεια κατέληγε σε μια απρόσμενη ανατροπή, χάρη στην ψυχραιμία και την ευστροφία του Γκάντι.
Το περιστατικό στην τραπεζαρία
Μια ημέρα, καθηγητής και φοιτητής βρέθηκαν να τρώνε στην ίδια τραπεζαρία. Ο καθηγητής, επιδιώκοντας να τον προσβάλει, του είπε:
— «Κύριε Γκάντι, γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα πουλί δεν μπορούν να τρώνε μαζί;»
Ο Γκάντι χαμογέλασε και απάντησε με απόλυτη ηρεμία:
— «Βεβαίως, κύριε καθηγητά. Τότε εγώ θα πετάξω σε άλλο τραπέζι.»
Η απάντηση άφησε τον καθηγητή εκτεθειμένο και ακόμη πιο εκνευρισμένο.
Η δοκιμασία στο διαγώνισμα
Αποφασισμένος να πάρει την «εκδίκησή» του, ο καθηγητής περίμενε την επόμενη εξέταση. Όμως ο Γκάντι απάντησε σωστά σε όλες τις ερωτήσεις.
Τότε ο καθηγητής του έθεσε ένα υποθετικό δίλημμα:
— «Αν έβρισκες μια τσάντα που περιείχε σοφία και πολλά χρήματα, τι θα επέλεγες;»
Ο Γκάντι απάντησε χωρίς δισταγμό:
— «Τα χρήματα.»
Ο καθηγητής σχολίασε ειρωνικά:
— «Εγώ θα διάλεγα τη σοφία.»
Και τότε ήρθε η απάντηση που έμεινε αξέχαστη:
— «Έχετε δίκιο. Άλλωστε, ο καθένας επιλέγει αυτό που του λείπει.»
Η τελευταία ανατροπή
Έξαλλος από την ευφυή απάντηση, ο καθηγητής παρέδωσε το γραπτό του φοιτητή έχοντας γράψει μόνο μία λέξη: «ΗΛΙΘΙΟΣ», χωρίς να βάλει βαθμό.
Ο Γκάντι πήρε το γραπτό, το κοίταξε και επέστρεψε ήρεμα στην έδρα.
— «Κύριε καθηγητά», είπε, «υπογράψατε το διαγώνισμά μου, αλλά ξεχάσατε να βάλετε τη βαθμολογία.»
Το διαχρονικό μήνυμα
Δεν υπάρχουν ιστορικές αποδείξεις ότι το περιστατικό συνέβη πραγματικά. Ωστόσο, η ιστορία εξακολουθεί να διαδίδεται γιατί αναδεικνύει μια διαχρονική αλήθεια: η εξυπνάδα δεν εκφράζεται με προσβολές ή επίδειξη δύναμης, αλλά με ψυχραιμία, χιούμορ και αξιοπρέπεια. Κάποιες φορές, ο μεγαλύτερος δάσκαλος μέσα στην αίθουσα δεν είναι εκείνος που βρίσκεται στην έδρα, αλλά εκείνος που διδάσκει με τη στάση και τον χαρακτήρα του.
