Η διεύρυνση του ωραρίου δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι ο επόμενος κρίκος σε μια σειρά αποφάσεων που μεταφέρουν το κόστος των κενών σε προσωπικό στις πλάτες των εργαζομένων. Και δεν καταγγέλλεται μόνο η διεύρυνση του ωραρίου. Καταγγέλλεται στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο η καταστρατήγηση των αδειών μητρότητας, ο εκφοβισμός εκπαιδευτικών και οι απειλές μηνύσεων από γονείς. Καταγγέλλεται ότι σερνόμαστε στα δικαστήρια όταν πέφτουν σοβάδες ή όταν συμβεί κάτι σε εκδρομή. Παντού η ίδια εικόνα: δεν έχουμε προστασία.
Η θέση μου είναι απλή. Το συνδικαλιστικό κίνημα να ορίσει δικηγόρους σε μόνιμη βάση. Να προσφεύγει στα δικαστήρια κατά κάθε απόφασης ή εγκυκλίου που είναι εν δυνάμει μη νόμιμη, ώστε να κριθεί εκεί όπου πρέπει — από τη δικαιοσύνη. Και να στέκεται δίπλα μας στα δικαστήρια όταν σερνόμαστε για σοβάδες, από μηνύσεις γονέων κατά την άσκηση των καθηκόντων μας και από ατυχήματα σε εκδρομές. Με 10 ευρώ τον χρόνο από 100.000 εργαζόμενους εξασφαλίζεται ένα εκατομμύριο ευρώ. Το μοντέλο λειτουργεί ήδη στη δικηγορική κάλυψη για τα τροχαία. Δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό.
Άλλο να εκκρεμεί προσφυγή στο δικαστήριο και να αναμένεται δικαστική κρίση, και άλλο να κάνει ο καθένας του κεφαλιού του. Στην πρώτη περίπτωση ο εργαζόμενος έχει πίσω του μια συλλογική νομική ασπίδα και πατάει σε στέρεο έδαφος. Στη δεύτερη μένει μόνος, να ζυγίζει ο ίδιος τι θα εφαρμόσει και τι θα ρισκάρει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Οι δηλώσεις και οι διαμαρτυρίες έχουν τη θέση τους. Η μόνιμη νομική θωράκιση όμως είναι αυτή που λείπει — και είναι εφικτή, με ελάχιστο κόστος για τον καθένα.
