Πολλές λέξεις που χρησιμοποιούμε σήμερα στην ελληνική γλώσσα έχουν ρίζες βαθιά χαραγμένες στην ιστορία και την ετυμολογία τους. Μία τέτοια περίπτωση είναι και η λέξη δαψιλής, η οποία, μαζί με συγγενικούς τύπους όπως δαπάνη και δείπνο, ανήκει σε μια ευρύτερη οικογένεια λέξεων με κοινή ινδοευρωπαϊκή καταγωγή. Ας δούμε πώς συνδέονται μεταξύ τους και τι αποκαλύπτει η ετυμολογική τους προέλευση.
Η οικογένεια της λέξης
Από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα dapayate, που σημαίνει διαιρεί, μοιράζει έχουμε ένα πλήθος λεκτικών τύπων συγγενών ετυμολογικά με αυτόν που εξετάζουμε σήμερα.
Ο δαψιλής είναι ο άφθονος, ο πλουσιοπάροχος. Στην ίδια ινδοευρωπαϊκή οικογένεια που αναφέραμε παραπάνω ανήκει και η δαπάνη, ο δαπανηρός, το δαπανώ και το δείπνο ως μερίδα από το φαγητό.
Ο συγκεκριμένος τύπος προέρχεται από το ρήμα δάπτω (καταβροχθίζω, τρώω) της μεγάλης αυτής ομάδας.
Άρα, όταν προσφέρουμε δαψιλώς τα δίνουμε όλα για όλα, προσφέρουμε πολλά και με όλη μας την καρδιά. Και η δαψίλεια που ακούγεται σπάνια πια είναι αυτή η άνεση, ο πλούτος.
