Η ελληνική γλώσσα είναι ιδιαίτερα πλούσια σε λεξιλόγιο και είναι γνωστό πως καμία άλλη γλώσσα στον κόσμο δεν έχει τόσες πολλές λέξεις.
Ο αλγεινός, ο οδυνηρός, ο δυσάρεστος, ο θλιβερός, που προκαλεί πόνο
Άλγος = Το άλγος (πόνος) έχει την σημασία της «προστασίας» δηλαδή μας προειδοποιεί ώστε να απομακρύνουμε το βλαπτικό αίτιο. Σε περιπτώσεις χρόνιου άλγους δεν είναι δυνατή η απομάκρυνση του εκλυτικού αιτίου και γι’ αυτό το λόγο εφαρμόζονται οι διάφορες αναλγητικές θεραπευτικές τεχνικές.
"Ανάλγητος" = άκαρδος ή σκληρόκαρδος άνθρωπος. Υπάρχουν βεβαίως και τα "αναλγητικά", τα φάρμακα που ανακουφίζουν τον πόνο, τα παυσίπονα. Όλα από την ίδια ρίζα παράγονται…
Ετυμολογία : ἀλγεινός < ἄλγος
Επίθετο: ἀλγεινός, ή, όν και ἀλεγεινός (ποιητική μορφή)
Παραθετικά: ἀλγίων, ἄλγιστος και ἀλγεινότερος, ἀλγεινότατος
Αλγεινή εντύπωση: H συμπεριφορά του μου προξένησε αλγεινή εντύπωση.
Σωκράτης: ἆρ᾽ οὖν ἀλγεινότερόν ἐστιν τοῦ πένεσθαι καὶ κάμνειν, τὸ ἄδικον εἶναι καὶ ἀκόλαστον καὶ δειλὸν καὶ ἀμαθῆ; : Ώστε νομίζεις ότι είναι πιο οδυνηρό από το να είσαι πάμφτωχος και άρρωστος, το να εισαι άδικος, ακολαστος, δειλός και αμαθής; (Γοργίας)
(σπανίως με παθητική έννοια) εκείνος που νιώθει πόνο, οδύνη
ἁνὴρ γὰρ οὐ στενακτὸς οὐδὲ σὺν νόσοις ἀλγεινὸς ἐξεπέμπετ᾽, ἀλλ᾽ εἴ τις βροτῶν θαυμαστός : Ο άνδρας πέθανε χωρίς να δώσει λόγο να τον κλάψουν ούτε πονώντας από αρρώστιες, αλλά πιο θαυμαστός από όλους τους θνητούς. (Σοφοκλής, Οιδίπους επί Κ. 1665)
