Ως γνωστόν, η ελληνική γλώσσα είναι πολύ πλούσια και οι ρίζες τις χάνονται στα βάθη των αιώνων. Επίσης, η ελληνική γλώσσα θεωρείται ως μια από τις πιο δύσκολες ομιλούμενες γλώσσες.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και η λέξη κοινότυπος. Είναι χαρακτηριστικό πως στην εκφορά του λόγου η λέξη κοινότυπος χρησιμοποιείται με παρόμοια έννοια με τη λέξη κοινότοπος.
Συγκεκριμένα, το επίθετο κοινότοπος σχηματίστηκε από τις λέξεις κοινός και τόπος, που χρησιμοποιούνται και ως φράση (= κάτι συνηθισμένο, πολύ γνωστό και όχι πρωτότυπο): Η διαπίστωση ότι η σπουδή και η μάθηση είναι πολύτιμα αγαθά αποτελεί κοινό τόπο (ή είναι κοινότοπη).
Το επίθετο κοινότυπος είναι μεταγενέστερο και προέκυψε με αντικατάσταση του δεύτερου συνθετικού τόπος με το ουσιαστικό τύπος ως μεταφραστικό δάνειο από την αγγλική common type.
Εν τέλει, σωστή επιλογή είναι η λέξη κοινότοπος και αναφέρεται σε κάτι που δεν έχει πρωτοτυπία και είναι τετριμμένο.
